I SAB/Wa 127/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie nierozpoznania zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącego K. S. kwotę 100,- (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 18 czerwca 2007 r. radca prawny A. A., działająca w imieniu K. S., wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w rozpoznaniu zażalenia, zarzucając mu naruszenie art. 35 i art. 36 kpa i domagając się zobowiązania tego organu do wyznaczenia Prezydentowi W. dodatkowego terminu do załatwienia sprawy oraz zobowiązania Wojewody do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że skarżący wnioskiem z dnia 24 października 1997 r. wystąpił do Wydziału Geodezji i Nieruchomości w Gminie W. z żądaniem zwrotu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], oznaczonej jako "K." nr rej. hip. [...] dz. nr [...], lecz wniosek ten do dnia złożenia skargi do Sądu nie został rozpatrzony. Nadto wskazał, że skarżący złożył w dniu 16 lutego 2007 r., na podstawie art. 37 kpa, zażalenie do Wojewody [...] na bezczynność Prezydenta W., które, podobnie jak powyższy wniosek, nie zostało rozpatrzone. Odpowiadając na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie, argumentując, że organ ten uznał wniesione zażalenie za zasadne, bowiem organ pierwszej instancji, którym w niniejszej sprawie jest Prezydent W., nie dopełnił obowiązku powiadomienia żalącego się o przyczynach zwłoki i wyznaczenia terminu załatwienia sprawy, wobec tego Wojewoda [...] w dniu [...] sierpnia 2007 r. wydał postanowienie nr [...] wyznaczające Prezydentowi W. dodatkowy termin załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, aczkolwiek z zupełnie innych względów niż te, które zostały podniesione w odpowiedzi na skargę. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie z przywołanym przepisem, skarga na bezczynność organu administracji (pkt 8) przysługuje wyłącznie w tych sprawach, w których organ administracji ma obowiązek wydać: 1) decyzję administracyjną; 2) postanowienie, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu niniejsza sprawa, w związku z którą wniesiono skargę na bezczynność Wojewody [...], nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest niezałatwienie przez organ zażalenia skarżącego, złożonego w trybie art. 37 kpa. Zgodnie z art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stosownie zaś do dyspozycji art. 37 § 2 kpa, organ wymieniony w § 1 tegoż artykułu, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa, jest szczególnym środkiem przysługującym stronie postępowania, mającym całkowicie inny charakter aniżeli zażalenie, o którym mowa w art. 141–144 kpa. Rozpatrując to zażalenie organ nie wydaje decyzji administracyjnej ani postanowienia zaskarżalnego zażaleniem. Na podstawie art. 37 § 2 kpa w związku z art. 123 § 1 kpa i art.141 § 1 kpa uznać należy, iż sprawy te są załatwiane postanowieniem, na które nie przysługuje zażalenie. Postanowienia te nie podlegają zatem zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu, właściwą drogą do osiągnięcia przez skarżącego zakładanego przez niego celu , tj. spowodowania merytorycznego rozpatrzenia przez Prezydenta W. wniosku o zwrot nieruchomości, winno być wniesienie skargi na bezczynność organu I instancji, czyli Prezydenta W. W świetle powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 lit. a powołanej ustawy.