I SAB/Wa 128/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Asesor WSA - Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie nierozpatrzenia zażalenia na bezczynność Prezydenta W. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej J. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Pismem datowanym na 15 czerwca 2007 r. J. B., reprezentowana przez adwokata J. F. złożyła skargę na bezczynność Wojewody [...], polegającą na nierozpatrzeniu przez ten organ złożonego w trybie art. 37 k.p.a. zażalenia na bezczynność Prezydenta W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić, albowiem jest ona niedopuszczalna. Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie z przywołanym przepisem skarga na bezczynność organu administracji (pkt. 8) przysługuje wyłącznie w tych sprawach, w których organ administracji ma obowiązek wydać: 1) decyzję administracyjną; 2) postanowienie, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu niniejsza sprawa, w związku z którą wniesiono skargę na bezczynność Wojewody [...] nie mieści się w katalogu wskazanym powyżej. Przedmiotem skargi jest niezałatwienie przez organ zażalenia złożonego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.). Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest szczególnym środkiem przysługującym stronie postępowania, mającym całkowicie inny charakter aniżeli zażalenie, o którym mowa w art. 141 - 144 k.p.a. Rozpatrując to zażalenie organ nie wydaje decyzji administracyjnej ani postanowienia zaskarżalnego zażaleniem. Na podstawie art. 37 § 2 w związku z art. 123 § 1 oraz art. 141 § 1 k.p.a. uznać należy, iż sprawy te są załatwiane postanowieniem, które nie spełnia kryteriów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (nie przysługuje na nie zażalenie, nie jest postanowieniem kończącym sprawę, czy też rozstrzygającym ją co do istoty). Postanowienia te nie podlegają zatem zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu właściwą drogą do osiągnięcia przez skarżącą zakładanego przez nią celu, tj. spowodowania merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej przez Prezydenta W., jest wniesienie skargi na bezczynność organu I instancji (co też skarżąca równolegle uczyniła). Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak na wstępie.