I SAB/Wa 128/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędzia WSA Iwona Maciejuk Protokolant starszy referent Agnieszka Bieńkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku M. W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...] ), nr hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. jako hip. [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że organ zawiadomił ją, iż wyda decyzję w przedmiotowej sprawie do dnia 29 lutego 2012 r. jednak nie wywiązał się z wyznaczonego terminu, jak również nie dokonał żadnych czynności koniecznych, jej zdaniem, w tym postępowaniu. W kolejnych pismach kierowanych do skarżącej organ wyznaczał terminy rozpoznania spraw, które nie zostały przez niego dotrzymane. Zdaniem M. W. w przedstawionych okolicznościach sprawy bezczynność Prezydenta [...] jest bezsporna. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Organ poinformował, że w toku postępowania podjął szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie. Przedmiotem skargi M. W. jest bezczynność Prezydenta [...] polegająca na nie rozpoznaniu przez organ wniosku skarżącej o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...], oznaczoną hip. [...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało zainicjowane w dniu 6 kwietnia 2011 r. (data wpływu wniosku do Kancelarii Urzędu [...]). Od tej właśnie daty rozpoczął swój bieg termin do rozpoznania sprawy, o którym mowa w przepisie art. 35 § 3 k.p.a. Na wstępie należy wskazać, że z zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 k.p.a.). Ponadto z przepisu art. 35 § 1 k.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a). Powyższe przepisy wyznaczają zatem organowi administracji publicznej standardy obowiązujące przy załatwianiu spraw. Jeżeli organ nie stosuje się do owych standardów mamy do czynienia z nie załatwieniem sprawy w terminie, co jest równoznaczne z pozostawaniem przez organ w stanie bezczynności i to zarówno w przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jak również w terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...], a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., a więc zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest bowiem to, że Prezydent [...] nie rozpoznał sprawy i nadal pozostaje w zwłoce. Jak słusznie zauważył Wojewoda [...] w postanowieniu z dnia [...] września 2012 r., nr [...], od dnia [...] kwietnia 2011 r. – to jest od daty złożenia wniosku w organie przez M. W. sprawa przyznania odszkodowania nie została rozstrzygnięta, co oznacza, że organ pozostaje w bezczynności. Z akt sprawy wynika co prawda, że od daty złożenia przez skarżącą wniosku Prezydent [...] podejmował czynności mające na celu uzyskanie materiałów dowodowych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia, jak również wyznaczał M. W. kolejne terminy rozpoznania sprawy – w piśmie z dnia 19 marca 2012 r., nr [...] poinformował, że postępowanie w sprawie zostanie zakończone do dnia 30 czerwca 2011 r., w piśmie z dnia 4 lipca 2012 r., nr [...] poinformował, że wniosek zostanie rozpatrzony do 30 września 2012 r. Jednak zarówno w terminach wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego, jak i w terminach wyznaczonych na podstawie przepisu art. 36 § 2 k.p.a. nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślenia wymaga również to, że Prezydent [...] nie zastosował się do trzymiesięcznego terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...] w postanowieniu z dnia [...] września 2012 r., nr [...], w którym organ odwoławczy uznał zażalenie na bezczynność wniesione przez stronę za uzasadnione. W ocenie Sądu postępowanie Prezydenta [...] niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. Takie postępowanie podważa także wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu wniosku M. W. należało uznać za uzasadniony, co skutkuje wyznaczeniem organowi dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy należy również stwierdzić, że zwłoka Prezydenta [...] nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził, że bezczynność Prezydenta [...] skutkowała naruszeniem podstawowych zasad postępowania, zwłaszcza wynikających z art. 8, art. 9, art. 12, jak również z rażącym naruszeniem art. 35 i art. 36 k.p.a. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 u.p.p.s.a, orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.