I SAB/Wa 13/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 grudnia 2011 r. W. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 26 stycznia 2012 r., skarżąca poinformowała, że nie ona, ale inny uczestnik postępowania J. I. występował z zażaleniem na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] uznał powyższe zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin do dnia 30 listopada 2011 r. na załatwienie przedmiotowej sprawy. W ocenie skarżącej powyższe rozstrzygnięcie dotyczyło wszystkich stron postępowania i było równoznaczne ze złożeniem takiego zażalenia również przez nią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "kpa") stanowi z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy W. B., przed wniesieniem skargi do Sądu, nie wystąpiła skutecznie – w trybie art. 37 § 1 kpa – do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, a zatem nie wyczerpała środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 ppsa. Zdaniem Sądnie niezasadnym jest, powoływanie się przez skarżącą na zażalenie wnoszone w toku postępowania przez innego uczestnika, bowiem wniesienie tego środka przysługuje każdej ze stron postępowania z osobna. Przywołany powyżej przepis art. 52 § 1 ppsa, wyraźnie stanowi, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie z zażaleniem do organu wyższego rzędu (art. 37 kpa) wystąpił jedynie J. I., co oznacza, że tylko ten uczestnik wyczerpał środki zaskarżenia, przez co otworzył sobie możliwość do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Podkreślenia również wymaga, że z treści zażalenia J. I., jak również z postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nie wynika aby reprezentował on innych uczestników postępowania i w ich imieniu składał również środek zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.