I SAB/Wa 13/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L., E. L., J. J., B. B., Z. P., T. M., H. S., U. S., A. P., D. M., J. L., S. N., K. K. i M. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu postanawia: odrzucić skargę. A. L., E. L., J. J., B. B., Z. P., T. M., H. S., U. S., A. P., D. M., J. L., S. N., K. K. i M. K., lokatorzy budynku posadowionego w W. przy ul. [...], wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez T. udziału w wysokości [...] części w prawie użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność miasta W., położonego w W. przy ul. [...] oraz we współwłasności budynku i innych urządzeń znajdujących na tym gruncie. Po uzupełnieniu przez skarżących (z wyjątkiem J. J.) braków formalnych skargi w postaci podpisów, Sąd zwrócił się do stron z prośbą o udzielenie informacji, czy złożyli zażalenie w trybie art. 37 Kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta W. Z jednakowym zapytaniem wystąpiono również do Kolegium. Odpowiadając na powyższe wezwanie J. L., M. K., E. L., T. M., B. B., H. S., U. S. i D. M. oświadczyli, że zażalenie, o jakim mowa w art. 37 Kpa, nie zostało przez nich złożone. Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wyjaśniło, że zażalenie w przedmiocie niezałatwienia przez Prezydenta W. niniejszej sprawy w terminie było przedmiotem postanowienia Kolegium z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...]. Postanowieniem tym Kolegium uznało zażalenie T. za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie to służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy (w tym z pism nadesłanych przez strony do Sądu w marcu i kwietniu 2013 r.) skarżący zażalenia takiego do właściwego organu, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], nie skierowali. Ze stosownym zażaleniem wystąpił jedynie T. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wcześniejszym wykorzystaniem przez skarżących przysługujących im środków odwoławczych na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ I instancji, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Jednocześnie zaznaczyć należy, że skarga J. J. jest niedopuszczalna również z uwagi na fakt, iż nie została przez niego podpisana, mimo stosownego wezwania (art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a.).