I SAB/Wa 130/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie Asesor WSA Mirosław Gdesz Asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi W. W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] zobowiązuje Prezydenta W do rozpoznania wniosku w sprawie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...] Nr hip. [...] w terminie 2 (dwóch) miesięcy od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy. W. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] dawny nr hip. [...]. W uzasadnieniu skarżący domaga się "zmuszenia" Prezydenta W. do załatwienia sprawy zwrotu dawnym właścicielom hipotecznym nieruchomości bezprawnie przejętej przez Państwo na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), bez odszkodowania. Podał, że sprawa jest załatwiana w urzędzie od 57 lat. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, niezbędnego do wydania decyzji merytorycznej. Zdaniem organu, problemem, utrudniającym zakończenie postępowania jest brak wniosku złożonego przez byłych właścicieli o przyznanie prawa własności czasowej, w trybie art. 7 ust. 1 dekretu. W aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące o fakcie złożenia przedmiotowego wniosku, jednak do chwili obecnej, pomimo podjętych działań nie udało się odnaleźć jego oryginału, ani jednoznacznych dowodów świadczących o dacie wpływu wniosku oraz osobach składających ten wniosek. W celu wyjaśnienia powyższej kwestii Prezydent W. wydał postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] celem odtworzenia zaginionych akt przedmiotowej nieruchomości. Z uwagi na powyższe, niezależne od organu okoliczności, organ wniósł o uznanie zarzutów strony skarżącej za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Sąd podziela stanowisko W. W. , że w niniejszej sprawie Prezydent W. pozostaje w stanie bezczynności, skoro prowadzi postępowanie w sprawie przyznania użytkowania wieczystego na nieruchomości warszawskiej, położonej przy ul. [...] nr hip.[...], od przeszło 9 lat, mimo, że przepisy art. 12 i art. 35 § 3 KPA obligują organ do szybkiego załatwienia sprawy, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Nie budzi bowiem wątpliwości, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 1997 r., [...] stwierdziło nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. z dnia [...] marca 1950 r., nr [...], z wyłączeniem części nieruchomości obejmującej odrębną własność lokali nr [...],[...],[...] i [...] oraz związane z nimi udziały w części budynku, jego urządzeniach i w prawie użytkowania wieczystego gruntu. Akta sprawy Prezydent W. otrzymał zaś w dniu 12 maja 1998 r., co potwierdza pismo Kolegium z dnia 5 maja 1998 r., nr [...]. W ocenie Sądu, Prezydent W. miał więc wystarczająco dużo czasu, aby wyjaśnić, kto złożył wniosek o przyznanie prawa własności czasowej i w jakiej dacie. Co prawda organ próbował zgromadzić dowód w postaci wniosku dekretowego i uzyskać informację, co do daty jego złożenia, lecz trudno uznać te działania za zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że pierwszą czynność procesową zmierzającą do wyjaśnienia tej kwestii Prezydent W. podjął dopiero po upływie ponad trzech lat od daty otrzymania akt sprawy z organu nadzoru (pismo Urzędu Gminy W. z dnia 31 stycznia 2002 r., nr [...]), następne zaś w 2005 r. (pisma Urzędu W. z dnia 27 czerwca 2005 r., nr [...]), w 2006 r. (pisma Urzędu W. z dnia 1 marca 2006 r., 23 sierpnia 2006 r., 20 października 2006 r., nr [...]) i w 2007 r. (pismo Urzędu W. z dnia 14 marca 2007 r., nr [...] i postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...]). Zdaniem Sądu, gromadzenie materiału dowodowego w tak dużych odstępach czasu nosi znamiona opieszałości, zwłaszcza, że – co warto przypomnieć – organ posiada instrumenty procesowe mogące przyśpieszyć i wyjaśnić sprawę np. poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej (art. 89 KPA) bądź przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania strony, jeżeli brak innych dowodów mających wyjaśnić fakty istotne dla sprawy (86 KPA). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.