I SAB/Wa 130/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. S. D., wniósł skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...] w W. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżący S. D. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi z dnia [...] grudnia 2012 r. w związku z wydaniem przez Prezydenta W. decyzji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], którą organ rozpoznał wniosek złożony w dniu [...] lutego 1949 r. przez Rejonowy Urząd Likwidacyjny o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego przy ul. [...] pochodzącego z dawnej nieruchomości hip. nr [...], w związku z wnioskiem W. D. z dnia [...] grudnia 1948 r. (dotyczącego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości, co do swej treści, a cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne i prawnie skuteczne. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.