I SAB/Wa 1300/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska WSA Emilia Lewandowska WSA Anna Wesołowska(spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.G. i P.H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2009 r. o stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 1950 r. - w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że przewlekłość Ministra Infrastruktury i Budownictwa w rozpoznaniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz M.G. i P.H.solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M.G. i P.H. (Skarżący) pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa (Minister) postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 1950 r., nr. [...]. Skarżący wnieśli o zobowiązanie Ministra do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt wraz z prawomocnym wyrokiem, stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Minister wniósł o oddalenie skargi i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, iż począwszy z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., nr 658). Stosownie do znowelizowanego brzmienia art. 119 pkt 4 p.p.s.a., rozpoznanie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przezeń postępowania w trybie uproszczonym w trybie uproszczonym nie jest uzależnione od wyrażenia na to zgody przez strony postępowania. Następnie wyjaśnić należy że instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, uregulowana w art. 149 § 1 p.p.s.a. ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, w którym wykonywane są czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywane czynności są pozorne powodujące, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70) ewentualnie, w którym następuje mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Analiza powyższego prowadzi do stwierdzenia, że pojęcie przewlekłości postępowania jest pojęciem szerszym aniżeli bezczynność. Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że wniosek z dnia z dnia [...] lipca 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 1950 r., nr. [...]. skierowany został pierwotnie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i dopiero w dniu [...] stycznia 2015 r. przekazany został przez ten organ Ministrowi jako organowi właściwemu do rozpoznania powyższego wniosku w zakresie nieruchomości wchodzącej obecnie w skład działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obręb [...], stanowiących własność Skarbu Państwa. Skarżący przystąpili do postępowania wywołanego powyższym wnioskiem w dniu [...] listopada 2015 r. W dniu [...] lutego 2016 r. a następnie [...] lipca 2016 r. Skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa i załatwienia sprawy. Okolicznością niesporną jest, że do dnia wydania wyroku przez Sąd organ nie rozpoznał sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 1950 r., w zakresie przekazanym do rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Okoliczność ta obligowała sąd, stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do zobowiązania organu do rozpoznania sprawy w terminie wyznaczonym przez sąd. W ocenie sądu, przy uwzględnieniu dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego, termin dwóch miesięcy będzie terminem wystarczającym do rozpoznania sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1950 r. Rozpoznając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobligowany jest zbadać, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., I OSK 797/13). W ocenie sądu przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie miało charakteru rażącego. Przedmiotowa sprawa dotyczyła bowiem stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1950 r., a więc wydanej przeszło 65 lat temu. Tego rodzaju sprawy należą do skomplikowanych, tak więc nawet przekroczenie terminu załatwienia sprawy określonego w art. 35 k.p.a nie mógł skutkować uznaniem, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd podkreśla w tym miejscu, że jak wynika z akt sprawy, organ podejmował czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy m.in. poprzez zwrócenie się do Sądu Rejonowego dla [...], Archiwum Państwowego, uzyskanie opinii geodezyjnej dotyczącej przedmiotowej nieruchomości. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a oraz art. 119 pkt 4 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku, rozpoznając sprawę w trybie postępowania uproszczonego. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), zasądzając solidarnie na rzecz Skarżących zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych.