I SAB/Wa 131/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Rady [...] w przedmiocie rozpoznania wniosków postanawia: odrzucić skargę. T. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Rady [...]. Zarządzeniem z dnia 28 października 2015 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej, wyznaczonego z urzędu, do uzupełnienia braków formalnych skargi - w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa), przez sprecyzowanie przedmiotu skargi, tj. wskazanie w rozpoznaniu jakiego wniosku T. G. (wskazanie przedmiotu wniosku oraz daty) Rada [...] pozostawała bezczynna. W odpowiedzi na powyższe wezwanie z dnia 20 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącej wskazała, że skarga wniesiona przez T. G. dotyczy bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji – Radę [...] polegającej "na niezajęciu przez organ stanowiska co do składanych pism (zażaleń, wniosków, skarg) składanych przez skarżącą szczegółowo wymienionych w skardze z dnia 26 czerwca 2015 r.". Następnie zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2015 r. Sąd ponownie wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa) przez sprecyzowanie przedmiotu skargi, tj. wskazanie konkretnych przedmiotów wniosków oraz dat ich wniesienia przez T. G. w rozpoznaniu jakich wniosła skargę na bezczynność Rady [...] pismem z dnia 26 czerwca 2015 r. Wezwanie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 29 stycznia 2016 r. W piśmie z dnia 5 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącej wskazała, że skarga dotyczy bezczynności organu w rozpoznaniu: "1. Wniosku z dnia 11 lutego 2013 r. dotyczącego szeregu potrzeb bytowych – m.in. przyznania większego lokalu socjalnego i ochrony przed bezdomnością rodziny. Skarga wniesiona do Komisji Rewizyjnej na bezczynność złożona w dniu 17 maja 2013 r. 2. Wniosku z dnia 27 marca 2013 r. dotyczący udzielenia informacji w zakresie przyczyn występowania z wnioskiem o udostępnienie danych z ewidencji ludności, zbioru pesel oraz ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych oraz usunięcia z akt osobowych wnioskodawczyni dokumentów osób trzecich dotyczących mieszkańców zamieszkałych w W. przy ul. [...]. Skarga wniesiona do komisji rewizyjnej na bezczynność złożona w dniu 25 marca 2013 r. 3. Wniosek z dnia 4 lutego 2013 r., 22 lutego 2013 r. i 4 marca 2013 r. dotyczący szeregu potrzeb bytowych – przyznania zasiłków celowych na potrzeby bytowe w miesiącu styczeń, luty, marzec 2013 r. Skarga wniesiona do Komisji Rewizyjnej na bezczynność złożona w dniu 25 marca 2013 r. 4. Pismo z dnia 17 stycznia 2013 r., wniosek z dnia 28 stycznia 2013 r. i 22 lutego 2013 r. dotyczący szeregu potrzeb bytowych – przyznania zasiłków celowych na potrzeby bytowe w miesiącach styczeń – luty 2013 r. skarga wniesiona do Komisji Rewizyjnej na bezczynność złożona w dniu 5 marca 2013 r. 5. Wniosek z dnia 14 listopada 2014 r. o wydanie kopii akt dokumentów, wniosek z dnia 18 grudnia 2014 r. do Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w zakresie udzielania informacji odnośnie wydanych recept. Skarga do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 grudnia 2014 r. na działanie organu pomocy społecznej. 6. Skarga z dnia 15 listopada 2015 r. na działanie organu pomocy społecznej 7. Wniosek z dnia 19 maja 2015 r. o wydanie kopii dokumentów i podania danych personalnych pracownika socjalnego. Skarga z dnia 19 stycznia 2015 r.". W piśmie tym ponadto pełnomocnik wniosła o wydłużenie terminu wykonania zarządzenia Sądu w zakresie wskazania pozostałych przedmiotów wniosków oraz dat ich wniesienia przez skarżącą wskazanych w skardze, bowiem uczynienie wezwaniu w terminie 7 dni było niemożliwe, pełnomocnik nie dysponuje kopiami wszystkich wniosków oraz skarg, składanych przez skarżącą (za wyjątkiem znajdujących się w aktach sprawy). Oświadczyła także, że starania o kontakt pełnomocnika ze skarżącą są bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Treść pisma T. G. - stanowiącego skargę na bezczynność Rady [...] - wskazuje, że jego przedmiotem jest nierozpoznanie wniosków skarżącej. Przy czym Sąd upewnił się w powyższym ustaleniu po zapoznaniu się z pismem pełnomocnika skarżącej z dnia 20 listopada 2015 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do sprecyzowania przedmiotu skargi. Następnie zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2015 r. Sąd, z uwagi na niejednoznaczny i ogólny w swej treści sposób redakcji skargi oraz dokonanego sprecyzowania skargi zobowiązał pełnomocnika z urzędu wyznaczonego dla skarżącej do sprecyzowania skargi przez wskazanie konkretnych przedmiotów wniosków oraz dat ich wniesienia, w rozpoznaniu których T. G. wniosła skargę na bezczynność skierowaną do Sądu. Pełnomocnik skarżącej nie wykonała zarządzenia z dnia 30 grudnia 2015 r. w całości nie wskazała bowiem w sposób dostatecznie precyzyjny, co stanowi przedmiot skargi złożonej do Sądu. W piśmie z dnia 5 lutego 2015 r. wniosła o wydłużenie terminu do "wskazania pozostałych przedmiotów wniosków", dodała, że obecne starania o kontakt ze skarżącą nie przyniosły rezultatu. Powyższe stwierdzenia powodują, że wniosek T. G. nie został w całości sprecyzowany. Pomijając ww. stwierdzenie wskazać należy, że pełnomocnik skarżącej wskazała częściowo na wnioski skarżącej, jednakże ich także nie sprecyzowała w sposób dostateczny, używając np. zwrotów: w pkt 1 "dotyczący szeregu potrzeb bytowych – m.in. przyznania większego lokalu socjalnego i ochrony przed bezdomnością rodziny", w pkt 2 "Wniosek z dnia 4 lutego 2013 r., 22 lutego 2013 r., 4 marca 2013 r. dotyczący szeregu potrzeb bytowych – przyznania zasiłków celowych na potrzeby bytowe w miesiącu styczeń, luty, marzec 2013 r. Skarga wniesiona do Komisji Rewizyjnej na bezczynność złożona w dniu 25 marca 2013 r.". Treść pism pełnomocnika skarżącej, w tym powyższe sformułowania, nie pozwalają zatem wskazać w sposób niebudzący wątpliwości przedmiotu wniesionej do Sądu skargi T. G., zaś sformułowania zawarte w odpowiedzi precyzującej skargę z dnia 5 lutego 2016 r. w pkt 5 i 6 mogą wskazywać ponadto, że wbrew treści skargi T. G. żądanie obejmuje także brak działań Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i organów pomocy społecznej. Z tych też względów, mimo że pełnomocnik wyznaczony z urzędu wniósł o wydłużenie terminu do sprecyzowania skargi, Sąd uznał, iż termin ten nie mógł zostać wydłużony. Wskazać bowiem należy, że pierwsze wezwanie do sprecyzowania skargi pełnomocnik odebrała w dniu 13 listopada 2015 r., a zatem przez ponad 2 miesiące żądania skargi mogły zostać sprecyzowane, a czas jaki upłynął można uznać za wystarczający. Przy czym Sąd dwukrotnie wzywał zawodowego pełnomocnika o dokonanie sprecyzowania skargi, a jak wynika z pisma pełnomocnika konieczność wydłużenia terminu nie była zatem spowodowana okolicznościami za które skarżąca nie ponosi odpowiedzialności, tj. obiektywnymi trudnościami. Mimo skierowanych wezwań pełnomocnik skarżącej wyznaczony z urzędu nie sprecyzowała skargi w sposób jednoznaczny. Z uwagi na fakt, że kontrola sądu administracyjnego dotyczy tylko konkretnej formy działalności organu administracji publicznej lub jego bezczynności w konkretnej zindywidualizowanej sprawie, a nie całokształtu jego działalności, czy bezczynności, to brak precyzyjnego wskazania przez stronę skarżącą konkretnej zindywidualizowanej sprawy, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w skardze i w pismach procesowych uniemożliwia merytoryczne rozpatrzenie skargi. W niniejszej sprawie natomiast treść złożonej do Sądu skargi nie pozwala Sądowi na jednoznaczne ustalenie w rozpatrzeniu jakich konkretnych wniosków skierowanych do Rady [...] organ ten pozostawał bezczynny. W przepisie art. 57 § 1 p.p.s.a. zostały określone wymogi jakie powinna spełniać skarga do sądu administracyjnego. Wynika z nich m.in. obowiązek strony polegający na konieczności określenia: zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; czy określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ten przepis jest konsekwencją zasady skargowości, co oznacza, że tylko strona skarżąca w skardze może wskazać przedmiot zaskarżenia, który podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego. Ani Sąd, ani organ administracji, za pośrednictwem którego strona wniosła skargę, ani ktokolwiek inny nie jest uprawniony do określenia przedmiotu zaskarżenia za skarżącego. To skarżący decyduje, który konkretnie akt lub czynność albo bezczynność będą przedmiotem kontroli legalności dokonywanej przez sąd administracyjny." (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 19/15 – publ. CBOIS). Sposób redakcji skargi wniesionej do Sądu przez skarżącą uniemożliwia Sądowi zrekonstruowanie treści jej żądania. Skarżąca na wstępie wskazuje bowiem, że wnosi skargę na Radę [...] wobec nie zajęcia stanowiska, po czym zamieszcza skrót "a/a" i "zał.", po czym jak się zdaje wymienia załączniki np. pisma oznaczone datą, a następnie wylicza podpunkty, które zawierają różne treści, np. "niewydania żadnej decyzji na piśmie". Zaś na końcu skargi wnosi o zobowiązanie organu do wydania jej "ww. pisma". Taki sposób sformułowania skargi powoduje, że żądania strony nie są wskazywane w sposób zrozumiały, jasny i precyzyjny, tj. taki który pozwoliłby Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wskazać jaki konkretny wniosek skarżącej nie został rozpoznany. Przy czym w przypadku skarżącej wskazanie jedynie daty skarżonego pisma nie może być uznane za sprecyzowanie skargi, gdyż T. G. wnosi w jednym piśmie kilkadziesiąt żądań dotyczących różnych spraw i jednocześnie kieruje te wnioski do różnych organów. Przy czym Sądowi znany jest z urzędu fakt, że skarżąca wniosła już kilkaset skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w związku z czym złożenie niniejszej skargi nie było dla niej okolicznością nową i jej nieznaną. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.