I SAB/Wa 1314/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Anna Wesołowska(spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku A.W. z dnia [...] marca 2014 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], oznaczoną nr hip. [...], w terminie czterech miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A.W. (Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. (Prezydent) w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2014 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...], przy ul. [...], objętej księgą hipoteczną [...]. Skarżąca wniosła o wyznaczenie Prezydentowi terminu do załatwienia sprawy, nie dłuższego niż dwa miesiące, wymierzenie grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wyjaśniła, że jej wniosek o odszkodowanie z dnia [...] marca 2014 r. nie został rozpoznany oraz wskazała, że przed wniesieniem skargi złożyła zażalenie na bezczynność organu. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że pismem z dnia [...] lutego 2015 r. pełnomocnik Skarżącej został poproszony o złożenie brakujących postępowań spadkowych oraz adresów wszystkich stron postępowania, Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. pełnomocnik złożył do akt sprawy brakujące postępowania spadkowe jednak nie wskazał wszystkich stron postępowania. Organ wskazał również, że w toku postępowania konieczne jest sprawdzenie, czy nieruchomość spełnia przesłanki z art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że przed wniesieniem skargi Skarżąca złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewoda M. postanowieniem z dnia [...] września 20014 r. zażalenie to uznał za niezasadne, jednak jego stanowisko nie wiąże sądu rozpoznającego skargę na bezczynność organu Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd zobowiązany jest do oceny, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy Skarżąca w dniu [...] marca 2014 r, złożyła wniosek o odszkodowanie. Oznacza to, że od dnia [...] marca 2014 r. rozpoczął bieg termin na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 § 3 Kpa. Pomimo upływu powyższego terminu, Prezydent nie zakończył postępowania w sprawie. Również na dzień orzekania przez Sąd brak było decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności, co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania wniosku w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem. Co do charakteru bezczynności organu Sąd uznał, że bezczynność, której się dopuścił się organ miała cechy rażącego naruszenia prawa. Sąd podkreśla w tym miejscu, że faktu oczekiwania przez organ na postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku nie można uznać za okoliczność wyłączającą bezczynność. Jedynie bowiem zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu przedstawienia dokumentów potwierdzających następstwo prawne pozwoliłoby na uznanie, że organ nie pozostaje w bezczynność. Jednocześnie sąd uznał, że w realiach sprawy wystarczające dla zdyscyplinowania organu będzie stwierdzenie, iż dopuścił się bezczynności która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie jest zaś konieczne wymierzanie grzywny. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 Ppsa orzekł jak pkt 1 i 2 wyroku. Z uwagi na fakt wniesienia skargi przed dniem 1 stycznia 2016 r. w przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 niniejszej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) w związku z § 21 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), zasądzając na rzecz Skarżącej zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 złotych.