I SAB/Wa 136/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G., G. G. i S. G. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę. M. G., G. G. i S. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania przez ten organ wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 1982 r. zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości położonych w S. przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na podstawie art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę (w tym skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 37 § 1 stanowi, że w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Oznacza to, że w niniejszej sprawie wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy. Wskazać należy, że wobec braku w aktach sprawy dowodu na wyczerpanie przez stronę trybu o którym mowa w art. 37 kpa, zarządzeniem z dnia 14 października 2008 r. Sąd zobowiązał skarżących do udzielenia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, informacji czy występowali do organu wyższego stopnia – w tym przypadku Ministra Infrastruktury - z zażaleniem na bezczynność Wojewody [...]. Sąd zwrócił się również do Wojewody [...] o podanie czy M. G., G. G. i S. G. zwracali się do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność Wojewody [...]. W odpowiedzi na ww. zarządzenie Sądu Wojewoda [...] w piśmie z dnia 27 października 2008 r. poinformował, że nie wpłynęło do niego zażalenie skarżących w przedmiocie objętym skargą na bezczynność, zaś M. G. w piśmie z dnia 22 października 2008 r. (k- 46) a S. i G. G. w piśmie z dnia 23 grudnia 2008 r. (k-61) wyjaśnili, że nie występowali do organu wyższej instancji z zażaleniem na bezczynność Wojewody [...]. Skoro skarżącym przysługiwało prawo wniesienia zażalenia w trybie art. 37 kpa z którego to prawa M. G., G. G. i S. G. nie skorzystali, to skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.