I SAB/Wa 138/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. i R. P. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 lutego 2016 r. A. P. i R. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Zarządzeniem z dnia 19 lutego 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżących – adw. K. J. do nadesłania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, złożonego trybie art. 37 § 1 k.p.a. Pismem z dnia 2 października 2015 r. pełnomocnik organu poinformował, że skarżąca przed wniesieniem przedmiotowej skargi nie składała zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Natomiast pismem z dnia 29 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżących poinformowała, że nie posiada odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa ponieważ wezwanie takie nie było wysyłane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Jednocześnie, powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 685/10, wskazała, że żaden przepis nie nakłada na stronę obowiązku wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa w przypadku skarg na bezczynność w sytuacji, gdy organ nie posiada nad sobą organu wyższego stopnia, a zatem stronie nie przysługują od jego czynności lub bezczynności żadne środki odwoławcze. Podkreśliła, że analogiczna sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż jej przedmiotem jest bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a Minister jest jednocześnie organem administracji, który nie posiada nad sobą organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23) na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (która ma miejsce w niniejszej sprawie). Stosownie do art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skarżącym przed wniesieniem skargi do Sądu przysługiwało prawo wezwania Ministra do usunięcia naruszenia prawa, z czego – jak wynika z akt sprawy oraz pisma z dnia 29 lutego 2016 r. (karta nr 21 akt sądowych) - nie skorzystali. Jednocześnie wskazać należy, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 685/10, na które powołała się pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 29 lutego 2016 r., dotyczy zmienionego już stanu prawnego, w którym zgodnie z art. 37 § 1 na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji wyższego stopnia (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zatem w obowiązującym stanie prawym bezzasadne jest twierdzenie pełnomocnika, że żaden przepis nie nakłada na stronę obowiązku wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa w przypadku skargi na bezczynność. W związku z powyższym skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.