I SAB/Wa 1403/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji 1. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz A. C. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. C., w skardze na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, która do organu wpłynęła dnia 6 września 2016 r., wniósł o zobowiązanie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do wydania decyzji merytorycznej w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku i o przyznanie Skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości połowy miesięcznego maksymalnego dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że pismem z dnia 17 lutego 2015 r. został poinformowany o przekazaniu odwołania Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w R. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Od przekazania akt sprawy do Ministerstwa minęło ponad 15 miesięcy, a organ nie podjął żadnych działań mających na celu wydanie decyzji, a aktywność w prowadzeniu sprawy ograniczył jedynie do wysyłania kolejnych pism z informacją o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy. Wobec tego Skarżący wezwał pismem z dnia 1 lipca 2016 r. Ministra do zaprzestania naruszeń prawa poprzez wydanie decyzji merytorycznej. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wpływające wnioski są rozpatrywane według kolejności wpływu i reguła ta jest ściśle przestrzegana. Oznaczona sprawa jest szczególnie skomplikowana i minimalny okres, o którym można mówić w kontekście ewentualnego zobowiązania organu do załatwienia sprawy, to cztery miesiące. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 35 § 3 kpa stanowi, że załatwienie przez organ administracji publicznej sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Z akt postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie wynika, że odwołanie Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział terenowy w R. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. zostało przekazane wraz z całością akt sprawy przez Wojewodę [...] do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 20 lutego 2015 r., co wynika z daty na prezentacie. Do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie, tj. do 8 grudnia 2016 r., organ nie rozpoznał sprawy i nie wydał decyzji. Od daty wpływu odwołania do daty wyrokowania upłynęło ponad 21 miesięcy. Z akt postępowania odwoławczego wynika, że poza wystosowaniem kilku pism informujących strony o terminach rozpoznania sprawy, które nie zostały dochowane, organ nie wykonał żadnych czynności, które miałyby na celu wydanie decyzji. Takie zachowanie Organu, w ocenie Sądu, wyczerpuje znamiona instytucji jaką jest bezczynność, uregulowana w art. 149 p.p.s.a. Z tego względu Sąd zmienił przedmiot zaskarżenia z przewlekłego prowadzenia postępowania, jak to określone zostało w skardze, na bezczynność organu. Uzasadnia to zobowiązanie organu do rozpoznania odwołania. Jako realny termin Sąd uznał jeden miesiąc – taki czas na rozpoznanie odwołania określił ustawodawca w powołanym art. 35 § 3 kpa, a w rozpoznawanej sprawie Organ przekroczył ten termin ponad dwudziestokrotnie. Nawet skomplikowany charakter sprawy nie uzasadnia udzielenia jeszcze dłuższego terminu na załatwienie odwołania w sytuacji tak znacznego przekroczenia terminu przez Organ. Brak jakichkolwiek czynności organu zmierzających do rozpoznania odwołania i to przez tak znaczy okres czasu, uzasadnia także stwierdzenie, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast jako niezasadne w obecnym stanie sprawy Sąd uznał żądanie skargi przyznania od Organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej o jakiej stanowi art. 149 § 2 p.p.s.a. Dotkliwą dolegliwością dla Organu jest już stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co powinno zmobilizować Organ do załatwienia odwołania w terminie określonym w wyroku. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 i 2, art. 151 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.