I SAB/Wa 142/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpoznania odwołania od pisma postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu M. L. kwotę 100 (sto) złotych uiszczonych tytułem wpisu sądowego. Pismem z 13 lutego 2026 r. M. L wniósł skargę na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpoznania odwołania od pisma Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie [...] z [...] października 2025r. nr [...], dotyczącej odmowy wyłączenia od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w sprawie obwinionego przewodniczącej składu orzekającego U. C. W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wskazał, że rozpoznawanie wniosku o wyłączenie członka składu orzekającego, w tym przewodniczącego składu orzekającego, nie stanowi sprawy administracyjnej, lecz jest czynnością wpadkową w toku postępowania dyscyplinarnego. Ponadto postępowanie dyscyplinarne dla nauczycieli nie jest prowadzone na podstawie przepisów k.p.a., z wyjątkiem części uregulowań dotyczących doręczeń, do których odsyła art. 85 i ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2024 r. poz. 986 ze zm.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wyłączenia przewodniczącej składu orzekającego nie jest decyzją administracyjną. Dodał, że ustawa – Karta Nauczyciela nie przewiduje środka odwoławczego odmowy przewodniczącego komisji dyscyplinarnej od wyłączenia członka składu orzekającego, w tym przewodniczącego składu orzekającego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a p.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika, że wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłość) organu administracji publicznej jest możliwe, gdy przepis prawa obliguje organ do wydania jednego z wymienionych rozstrzygnięć, a mimo to uchyla się on od tego obowiązku. Sąd uznał, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zaskarżona została bowiem bezczynność organu w zakresie rozpoznania odwołania od pisma Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie [...] skierowanego do pełnomocnika skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego wobec nauczycieli, a do tego postępowania nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd zauważa, że ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2024 r. poz. 986) w rozdziale 10, poza przepisami o doręczeniach, nie przewiduje możliwości stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawach uregulowanych w rozdziale dotyczącym odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli. Przepis art. 85i ust. 1 ww. ustawy przewiduje odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego. Zaznaczyć ponownie trzeba, że żaden przepis ustawy – Karta Nauczyciela nie poddaje kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego w stosunku do nauczyciela - lub jakichkolwiek czynności zmierzających do wszczęcia takiego postępowania oraz innych podejmowanych w toku postępowania dyscyplinarnego. Z uwagi na zastrzeżenie dla postępowania dyscyplinarnego nauczycieli właściwości sądu powszechnego, nie można uznać, że zaskarżone pismo zostało skierowane do skarżącego w ramach władczego działania organu administracji publicznej w sferze administracji publicznej. W tej sytuacji wniesiona w sprawie skarga na bezczynność – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.