I SAB/Wa 143/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Gabriela Nowak Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. L., T. L. i M. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznanie wniosku o uchylenie decyzji 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz T. L., T. L. i M. W. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T. L., T. L. i M. W. pismem z dnia [...] października 2014 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o uchylenie decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1968 r. oraz uchylenie decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1968 r. W skardze wnieśli o wyznaczenie organowi niezwłocznego terminu do wydania decyzji rozstrzygającej wniosek oraz o orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny określonej w art. 154 § 6 ppsa. W uzasadnieniu wyjaśnili, że pismem z dnia [...] lutego 2014 r. zwrócili się do organu o uchylenie ww. decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...], na której podstawie odmówiono J. L. i W. J. przyznania odszkodowania na podstawie art. 53, 55 i 58 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 18 poz. 94) z uwagi na interes społeczny lub słuszny interes stron. Pismami z dnia [...] kwietnia 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wystąpił do Urzędu [...] Biura Geodezji i Katastru oraz Biura Gospodarki Nieruchomościami o nadesłanie dokumentów niezbędnych do rozpoznania przedmiotowego wniosku. Pismem z dnia 21 sierpnia 2014 r. skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne rozpoznania wniosku o uchylenie wnioskowanych decyzji administracyjnych. Pomimo tego jednak, do dnia składania skargi nie są, ich zdaniem, podejmowane jakiekolwiek czynności mające na celu rozpoznanie przedmiotowego wniosku. W ocenie skarżących, nie ulega zatem wątpliwości, że Minister Infrastruktury i Rozwoju pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu ich wniosku. Trwające bowiem od ośmiu miesięcy postępowanie nadal nie zostało zakończone, zaś jedyną czynnością podjętą przez organ było zwrócenie się do Miasta [...] o nadesłanie dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że pismami z dnia [...] kwietnia 2014 r. wystąpił do Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] i do Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] o nadesłanie niezbędnych dokumentów. Ponadto pismem z dnia 8 stycznia 2015 r. organ wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o nadesłanie akt własnościowych nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze Minister Infrastruktury i Rozwoju podkreślił, że organ administracji w toku postępowania ma obowiązek zgromadzić całość materiału dowodowego, a w decyzji kończącej postępowanie wyczerpująco wyjaśnić motywy rozstrzygnięcia. Do dnia udzielania odpowiedzi na skargę nie wpłynęły jednak akta własnościowe nieruchomości w związku z czym nie można było podjąć dalszych czynności w sprawie. Organ wyjaśnił przy tym, że nie ma wpływu na brak działań ze strony Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Ponadto wyjaśnił, że sprawy rozpatrywane są według kolejności wpływu. Wobec faktu, że postępowania dotyczące decyzji wydanych na podstawie tzw. dekretu warszawskiego są postępowaniami sprzed kilkudziesięciu laty, stan prawny nieruchomości jest złożony, a ustalenia stron czasochłonne. Podniósł, że w trudnej sytuacji kadrowej, gdy referenci prowadzą ponad 150 spraw wymagających zgromadzenie pełnego materiału dowodowego oraz ustalenia stron, a dostępne rejestry są nieaktualne, nie jest możliwe dochowanie terminów wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. Przy piśmie z dnia 9 kwietnia 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju przesłał uwierzytelnioną kopię decyzji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], którą rozpoznał wniosek skarżących i odmówił uchylenia decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1968 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Jednocześnie działając na podstawie powołanego wyżej art. 149 § 1 sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach strony. W sytuacji zaś wydania przez organ stosownego aktu przed dniem orzekania przez Sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. W sprawie niniejszej sytuacja taka ma miejsce. Jak wynika z akt sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] rozpoznał wniosku skarżących z dnia [...] lutego 2014 r., kończąc tym samym postępowanie w sprawie. W tym miejscu wskazać należy, że wydanie przez organ decyzji nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, a jeśli tak to czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013r., I OSK 797/13). Użycie bowiem w zdaniu drugim ww. art. 149 § 1 ppsa zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Analizując zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dokumentacyjny Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ podejmował bowiem czynności zmierzające do zakończenia niniejszej sprawy. W tym celu zwracał się m.in. Biura Gospodarki Nieruchomościami [...], Biura Geodezji i Katastru, a także Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o nadesłanie niezbędnych dokumentów. Ponadto uznając brak rażącego naruszenia prawa, Sąd wziął pod uwagę charakter niniejszej sprawy, należącej do kategorii tzw. spraw dekretowych, o znacznym stopniu skomplikowania oraz historycznym charakterze, jak również niejednokrotnie trudnością w uzyskaniu archiwalnej dokumentacji nieruchomości będącej przedmiotem jej postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 i 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.