I SAB/Wa 143/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia: odrzucić skargę. E. W. pismem z 14 stycznia 2021 r. wniosła skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania ponaglenia z 15 kwietnia 2020 r. Wskazała, że ponaglenie to powinno być rozpatrzone w terminie 7 dni, a nie zostało rozpatrzone do dnia dzisiejszego. Podniosła, że w sprawie ponaglenia Minister nie wszczął żadnego postępowania. W związku z tym wniosła o zobowiązanie Ministra do wszczęcia postępowania w tej sprawie i przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) uzasadniając rażącym terminem przewlekłości jakiej, jej zdaniem, dopuścił się organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie ponaglenie wnoszone jest do organu prowadzącego postępowanie nad którym nie ma organu wyższego stopnia. Podkreślił, że w tej sytuacji w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organ ten niezwłocznie załatwia sprawę oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Jednocześnie wyjaśnił, że wniosek skarżącej w żądanym zakresie został załatwiony przez Wojewodę [...] w dniu [...] grudnia 2018 r. poprzez wydanie decyzji nr [...] odmawiającej zmiany decyzji ostatecznej z [...] listopada 2011 r. nr [...] odmawiającej potwierdzenia T. S. i E. W. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. R. nieruchomości w [...] przy ul. [...] tj. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja ta została zaskarżona przez E. W. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, lecz i tut. organ załatwił sprawę. Decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2018 r. i umorzył w całości postępowanie o zmianę w trybie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2011 r. Postanowieniem z [...] marca 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 113/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe ze skargi E. W. i T. S. na ww. decyzję Ministra z [...] stycznia 2019 r., zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 2 października 2019 r., sygn. akt I OZ 885/19, oddalił zażalenie E. W. i T. S. na ww. postanowienie WSA w Warszawie. Tym samym w dniu wniesienia przez skarżącą ponaglenia z 15 kwietnia 2020 r. sprawa będąca jego przedmiotem była już zakończona nie tylko przed organami, lecz i przed sądami administracyjnymi. Zważywszy na treść art. 37 § 8 k.p.a. Minister stwierdził, że nie miał obowiązku, a nawet nie mógł wydawać jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w przedmiocie ww. ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Skargę na bezczynność (przewlekłość) można wnieść w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W skład tych przypadków wchodzą sprawy rozpoznawane zwykle w trybie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i przepisów określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, które regulują postępowanie jurysdykcyjne kończące się wydaniem decyzji lub postanowienia lub sprawy, które kończą się w sposób określony w art. 3 § 1 pkt 4 i 4a. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. określa zatem zakres przedmiotowy skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. We wszystkich pozostałych sytuacjach skarga na bezczynność jest niedopuszczalna. Ponaglenie jest środkiem zaskarżenia (art. 52 § 2 p.p.s.a.), który może być wniesiony, jeśli postępowanie toczy się w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest ono instrumentem prawnym umożliwiającym podjęcie obrony przed uchylaniem się organu administracji publicznej od sprawnego i szybkiego załatwienia sprawy, przysługującym w postępowaniu jurysdykcyjnym prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wówczas skargę wnosi się na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jurysdykcyjnego, a nie na bezczynność w zakresie przekazania ponaglenia. Podmiot zamierzający wnieść taką skargę nie musi bowiem czekać na rozpatrzenie ponaglenia. Przedmiotem ponaglenia wniesionego przez skarżącą w tej sprawie nie jest załatwienie sprawy administracyjnej poprzez wydanie decyzji lub postanowienia (lub w sposób o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 – 4a p.p.s.a.), lecz domaganie się rozpatrzenia ponaglenia z 15 kwietnia 2020 r. które dotyczyło "bezczynności i działań pozornych Ministra związanych z koniecznością realizacji wniosku z 9 sierpnia 2018 r. w sprawie zmiany decyzji ostatecznej z [...] listopada 2011 r. nr [...] odmawiającej potwierdzenia skarżącej oraz T. S. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. R. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. w [...] przy ul. [...]. Z tego względu skarżącej skarga na bezczynność w tej sprawie zgodnie z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przysługuje. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.