I SAB/Wa 1450/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska WSA Emilia Lewandowska WSA Anna Wesołowska(spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T.W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznania odszkodowania za nieruchomość [...] 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 1990 r. o zwrot lub odszkodowanie za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], hip. "[...] działy [...] z działu [...] bloku [...] działka nr [...], w terminie czterech miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz T.W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T.W. (Skarżąca), pismem z dnia [...] lipca 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] polegającą na nie wydaniu decyzji w sprawie ustalenia odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] w [...], dzielnicy M. oznaczonej nr [...] na planie złożonym pod numerem [...] do zbioru dowodów tomu [...] nieruchomości pod nazwą [...] o powierzchni [...] m2, objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279). Prezydent [...] w piśmie z dnia [...] września 2016 r. wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy na dzień [...] czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z par. 1a powołanego przepisu, Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że już w dniu [...] stycznia 1990 r. do organu wpłynął wniosek R.W. o działkę zamienną lub o równowartość pieniężną za przedmiotową nieruchomość. W dniu [...] listopada 1995 r. Skarżąca działając w imieniu swojej matki, R.W., złożyła wniosek o przywrócenie prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Następnie w dniu [...] marca 1993 r. Skarżąca zwróciła się do organu o poinformowanie jej o możliwości ubiegania się o odszkodowanie za powyższą nieruchomość. Po raz kolejny wniosek o zwrot działki lub o odszkodowanie złożony został w dniu [...] maja 2009 r., a następnie w dniu [...] września 2014 r. W tym miejscu wyjaśnić należy, że na mocy umowy darowizny z dnia [...] stycznia 2015 r. R.W. przeniosła na swoją córkę, czyli Skarżącą prawa i roszczenia związane z przedmiotową nieruchomością. Do dnia rozpoznania skargi wniosek z dnia [...] stycznia 1990 r. nie został rozpoznany, co obligowało sąd do wyznaczenia organowi terminu załatwienia sprawy. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że wyznaczony przez niego termin czterech miesięcy licząc od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy jest uzasadniony charakterem niniejszej sprawy oraz konieczności przeprowadzenia ewentualnego dalszego postępowania dowodowego. Jednocześnie sąd uznał, iż w realiach niniejszej sprawy bezczynność organu miała charakter rażący. Sąd podkreśla, że pierwotny wniosek złożony został w dniu [...] stycznia 1990 r., a więc przeszło 26 lat temu. Taki okres rozpoznawania wniosku przeczy zasadom rozpoznawania spraw administracyjnych jak również stanowi przykład rażącego naruszenia przez organ prawa i to zarówno w zakresie terminów wynikających z art. 35 k.p.a. jak i zasadzie działania organów administracji publicznej w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a Ppsa orzekł jak pkt 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 Ppsa zasądzając na rzecz Skarżącej zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych.