I SAB/Wa 1452/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant referent stażysta Anna Ziółkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku M. W. z dnia [...] lipca 2015 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. jako "[...]" rej. hip. [...]- w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz M. W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. Skarżący, M. W., złożył skargę na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie z wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy dawnej ul. [...] – dawne działki oznaczone numerami [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] pod nazwą "Nieruchomość w byłej wsi [...] składająca się z części osad włościańskich zapisanych w tabeli likwidacyjnej pod [...],[...], i [...] dawnego rejestru hipotecznego N [...]" rej. hip. [...]. Skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta do rozpoznania wniosku w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że przed wniesieniem skargi Skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył organowi termin dwóch miesięcy od daty doręczenia postanowienia na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia. Pomimo upływu powyższego terminu sprawa nie została załatwiona. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, na podstawie przedstawionych mu akt sprawy, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy Skarżący w dniu [...] sierpnia 2015 r. złożył wniosek o odszkodowanie. Oznacza to, że od dnia [...] sierpnia 2015 r. rozpoczął bieg termin na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 § 3 Kpa. Pomimo upływu powyższego terminu, Prezydent nie zakończył postępowania w sprawie. Również na dzień orzekania przez Sąd brak było decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności, co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania wniosku w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem. Co do charakteru bezczynności organu sąd uznał, że bezczynność, której się dopuścił się organ miała cechy rażącego naruszenia prawa. Z akt przedstawionych sądowi wynika, że organ podjął pierwsze czynności w sprawie w dniu [...] października 2016 r., zwracając się do pełnomocnika Skarżącego o nadesłanie dokumentów, które zostały przedłożone wyłącznie w kserokopii nie poświadczonej za zgodność, przy czym część kopii nie oddaje całej treści dokumentu lub jest nieczytelna. Oznacza to, że organ przez okres blisko 14 miesięcy nie podejmował żadnych czynności. Sąd podkreśla w tym miejscu, że wezwanie, wystosowane w dniu 4 października 2016 r. powinno być wystosowane niezwłocznie po wniesieniu wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 Ppsa orzekł jak pkt 1 i 2 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 niniejszej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), zasądzając na rzecz Skarżącego solidarnie zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych.