I SAB/Wa 147/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Z. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 3 marca 2011 r. B. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o stwierdzeniu nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1955 r. nr [...] oraz utrzymanego przez nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] września 1955 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o umorzenie postępowania, wskazując na wydanie w przedmiotowej sprawie w dniu [...] marca 2011 r. decyzji nr [...], co oznacza, że nie pozostaje on w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. zgodnie z 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozprawy. Uwzględnienie skargi, w sytuacji bezczynności organu, oznacza rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, w której organ pozostawał w zwłoce. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem już po wniesieniu skargi (wpłynęła ona do organu w dniu 17 marca 2011 r.), Minister Infrastruktury rozpoznał sprawę objętą wnioskiem B. Z. o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowych z 1955 r. i wydał w tym przedmiocie, w dniu [...] marca 2011 r., stosowne rozstrzygnięcie. W tej sytuacji dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wszczętej skargą B.Z. stało się niewątpliwie bezprzedmiotowe, a to oznacza konieczność jego umorzenia w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.