I SAB/Wa 147/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie złożenia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego postanawia: odrzucić skargę. M. W. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie złożenia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego. W uzasadnieniu skarżący podniósł zarzut bezczynności organu w załatwieniu sprawy w okresie od dnia 7 marca 2022 r., tj. od daty złożenia do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Prokuratora Generalnego skargi kasacyjnej dotyczącej sądowego podziału majątku porozwodowego. Skarżący zarzucił organowi brak podjęcia wymaganych prawem działań i brak uzasadnienia swojego stanowiska w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu; zmianę aktualnego stanu faktycznego jego sprawy oraz o zobowiązanie organu do wpłacenia na jego rzecz kwoty odpowiadającej wysokości poniesionych kosztów procesu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarga dotyczy działalności organu niebędącego organem administracji publicznej, a nawet gdyby korespondencji skarżącego przypisać charakter skargi wnoszonej w trybie przepisów Działu VIII k.p.a., to postępowanie w zakresie skarg i wniosków nie stanowi postępowania, które zmierza do wydania decyzji administracyjnej lub innego aktu o charakterze władczym. Organ powołał się na ugruntowany pogląd sądów administracyjnych, wedle którego czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów Działu VIII k.p.a odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Dodatkowo organ podkreślił, że nie pozostawał bezczynny wobec korespondencji skarżącego, która wpłynęła 7 czerwca 2022 r., albowiem pismem z 21 czerwca 2022 r. skarżący został poinformowany o braku podstaw do uwzględnienia jego postulatu i powodach takiego stanowiska. Na kolejne pisma skarżącego odpowiedzi udzielał także Dyrektor i Zastępca Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej m.in. pismami z 20 lutego 2024 r., 5 marca 2024 r. i 20 maja 2024 r. Pismem z 7 października 2024 r. rozpoznano skargę skarżącego na czynności Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej uznając ją za niezasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej, jako: ,,p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Na gruncie cytowanego wyżej art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. rozszerzono kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji lub postanowień, co jest wiązane z umożliwieniem sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, które dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznej oraz z potrzebą zapewnienia im gwarancji procesowych w ich relacjach z organami administracji publicznej i w zakresie zadań realizowanych przez te organy (por. Woś Tadeusz. Art. 3. [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016.). Tym samym obywatele i inne podmioty konkretnych uprawnień lub obowiązków mają zapewnioną ochronę w drodze sądowej w sytuacji, gdy odnoszący się do nich akt lub czynność ma cechy określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Mogą bowiem zaskarżyć do sądu administracyjnego takie akty i czynności organu administracji publicznej, a także bezczynność organu w tych sprawach, jak również żądać, aby sąd administracyjny orzekł o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Prokuratora Generalnego w zakresie złożenia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego. Stwierdzić należy, że niniejsza sprawa nie należy do spraw z zakresu administracji publicznej, bowiem Prokurator Generalny nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z art. 2 ustawy z 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 390 z późn. zm.). prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Zadania te Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy i pozostali zastępcy Prokuratora Generalnego oraz podlegli im prokuratorzy wykonują poprzez czynności określone w art. 3 § 1 ww. ustawy. Realizacja żadnego z powyższych zadań nie następuje w drodze jakiegokolwiek aktu, bądź działania z zakresu administracji publicznej, co prowadzi do wniosku, że żaden prokurator nie jest organem administracji publicznej, a zatem jego działalność nie podlega kontroli sądów administracyjnych, a złożona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jako złożona w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.