I SAB/Wa 1499/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Anna Wesołowska (spr.) WSA Magdalena Durzyńska Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi F. C. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego 1. stwierdza, że Prezydenta [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz F. C. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] września 2016 r. Skarżący, F. C., złożył skargę na bezczynność Prezydenta [...] (Prezydent) w sprawie dotyczącej rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...]. przy ul. [...], objętej dawną księgą wieczystą KW [...]. Skarżący wniósł o wyznaczenie Prezydentowi miesięcznego terminu do wydani decyzji rozstrzygające wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego, rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, zasądzenie na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości [...] złotych oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wniosek rozpoznany został decyzją z dnia [...] października 2016 r. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie wyjaśnić należy, że spełnione zostały wymagania formalne wniesienia skargi bowiem Skarżący w dniu [...] września 2016 r., złożył zażalenie na bezczynność Prezydenta. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, na podstawie przedstawionych mu akt sprawy, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Okolicznością niesporną jest, że w dniu [...] maja 1948 r. poprzedniczka prawna Skarżącego złożyła wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości warszawskiej. Powyższy wniosek rozpoznany został orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lutego 1952 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność orzeczenia administracyjnego z dnia [...] lutego 1952 r. w części gruntu stanowiącego obecnie działki nr [...] i [...] z obrębu [...]. Stwierdzenie nieważności orzeczenia dekretowego skutkowało koniecznością ponownego rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 1948 r. Następnie prowadzone było postępowanie administracyjne w sprawie podziału działki [...] celem wydzielenia gruntu objętego wnioskiem dekretowym. Postępowanie to zakończone zostało decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Następnie organ podejmował z urzędu jak i na wniosek stron kolejne czynności dowodowe (zlecenie badania ksiąg hipotecznych, pozyskiwanie dokumentów z archiwów państwowych).W dniu [...] października 2016 r. wydana została decyzja rozpoznająca wniosek z dnia [...] maja 1948 r. W tej sytuacji w ocenie sądu uznać należało, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, jednak bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa skutkowało oddaleniem skargi w zakresie żądania przyznania Skarżącemu sumy pieniężnej. Z uwagi na fakt wydania decyzji przez Prezydenta brak było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku, co skutkowało umorzeniem postępowania w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W przedmiocie zobowiązania organu do wydania orzeczenia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe (pkt 2 sentencji). Rozstrzygnięcie z punktu 3 wyroku wydane zostało na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.