I SAB/Wa 15/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska, Sędziowie sędzia WSA Bożena Marciniak, sędzia WSA Joanna Skiba (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. i F. S. na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz skarżących A. K. i F. S. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 23 grudnia 2020 r. A. K. i F. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...], stwierdzającej nabycia z mocy prawa przez Gminę [...] własności nieruchomości oznaczonej w jednostce ewidencyjnej [...] jako działka nr [...] o pow. [...] ha. W uzasadnieniu skargi wskazali, że organ rażąco narusza przepisy postępowania, gdyż nie załatwia sprawy zgodnie z terminami określonymi w k.p.a. Organ nie zareagował również na wniesione ponaglenie. W skardze wnieśli o wyznaczenie Ministrowi Rozwoju, Pracy i Technologii 14-dniowego terminu do zakończenia prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji administracyjnej, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej przez przepisy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddaleniem, podnosząc, że postępowania w sprawie zostało zawieszone postanowieniem z dnia 20 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Przystępując zatem do oceny zasadności skargi wskazać należy, że podstawą prawną złożonej w niniejszej sprawie skargi jest art. 149 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie. Stąd, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 ppsa, tj. w przypadku uznania zasadności skargi - zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy Minister I Rozwoju, Pracy i Technologii w dniu [...] stycznia 2021 r. nr [...] zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie, które to zawieszenie wstrzymało bieg terminów przewidzianych w k.p.a. (art. 103 k.p.a.). Podjęcie powyższego powoduje natomiast, że do momentu podjęcia zawieszonego postępowania brak jest podstaw do zobowiązania organu, na podstawie art. 149 § 1 zd. pierwsze "p.p.s.a.", do rozstrzygnięcia sprawy. Stąd w tym zakresie Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego (pkt 2 sentencji). Jednakże, wydanie przez organ postanowienia o zawieszeniu, po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie oznacza, że w zakresie, o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a., a więc dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12, publik. w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd również po zawieszeniu postępowania administracyjnego istnieje konieczność dokonania przez Sąd oceny charakteru tej zwłoki. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że bezczynność Ministra nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa nie decyduje samo przekroczenie terminów ustawowych przez podmiot zobowiązany. W okolicznościach faktycznych sprawy konieczne jest stwierdzenie upływu długiego okresu od złożenia wniosku do chwili załatwienia sprawy. Krótki okres pozostawania zobowiązanego w bezczynności lub podejmowanie przez niego działań zmierzających do załatwienia sprawy powodują, że bezczynność, chociaż niewątpliwie wystąpiła, nie można uznać za rażącą (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 marca 2014 r., II SAB/Gd 31/14, publik. CBOSA). W niniejszej sprawie Minister wprawdzie nie rozpatrzył sprawy w miesięcznym terminie określonym art. 35 § 3 k.p.a., to mimo to działaniu organu nie można przypisać rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy w dniu 20 stycznia 2021 r. nastąpiło zawieszenie postępowania. Przekroczenie przez organ terminu określonego w art. 35 §3 kpa nie można, zdaniem sądu, uznać za rażące naruszenie prawa. Skoro zatem zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, brak jest także uzasadnionych podstaw do ukarania organu grzywną. Ten środek prawny winien być bowiem w ocenie Sądu stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. A więc tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez ich zastosowanie (lub jednego z nich) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Taka natomiast sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Z tego względu w powyższym zakresie skarga podlegać musiała oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Na podstawie zaś art. 151 powołanej ustawy orzeczono jak w punkcie 3 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 4) orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.