I SAB/Wa 1504/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart WSA Anna Wesołowska(spr.) WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U.B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] kwietnia 2016 r, nr [...]; 2. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie. Pismem z dnia [...] września 2016 r. Skarżąca U.B., złożyła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (SKO) w sprawie dotyczącej rozpoznania jej odwołania od decyzji Prezydenta miasta O. z dnia [...] kwietnia 2016 r, dotyczącej odmowy uaktualnienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla Skarżącej sprawującej opiekę nad całkowicie niezdolnym do pracy i całkowicie niezdolnym do samodzielne egzystencji mężem, G.B.. Skarżąca wniosła o zobowiązanie SKO do wydania odpowiedniego aktu w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, dokonanie przez sąd z urzędu kontroli przewlekłości postępowania, którego dotyczy skarga, zobowiązanie SKO do dyscyplinarnego ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy, orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Przed wniesieniem skargi Skarżąca pismem z dnia 29 września 2016 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w dniu [...] października 2016 r. wydał decyzję rozpoznającą odwołanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, na podstawie przedstawionych mu akt sprawy, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Z akt przedstawionych sądowi wynika, że Skarżąca w dniu 6 maja 2016 r. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta miasta O. z dnia [...] kwietnia 2016 r. Odwołanie to wpłynęło do SKO w dniu 17 maja 2016 r. Z tym dniem rozpoczął bieg wskazanego w art. 35 § 3 k.p.a. miesięczny termin na rozpoznanie odwołania. Tymczasem odwołanie rozpoznane zostało dopiero decyzją z dnia [...] października 2016 r. wydaną już po wniesieniu skargi przez Skarżącą. Uzasadnia to stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania. W ocenie sądu, bezczynność organu w rozpoznaniu powyższego odwołania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jak bowiem wynika z odpowiedzi na skargę, w okresie od [...] czerwca 2016 r. do [...] września 2016 r. do referatu sprawozdawcy wpłynęło [...] spraw. Jednocześnie w okresie tym w [...] sprawach dotyczących opłat rocznych z tytułu wieczystego użytkowania gruntu konieczne było przeprowadzenie rozpraw. Oznacza to w ocenie sądu, że bezczynność organu nie wynikała z przyczyn przez niego zawinionych. Stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa skutkowało oddaleniem skargi w zakresie żądania wymierzenia organowi grzywny. Z uwagi na fakt wydania decyzji przez SKO brak było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania odwołania, co skutkowało umorzeniem postępowania w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a, orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku. W przedmiocie zobowiązania organu do wydania orzeczenia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe (pkt 1 sentencji). Rozstrzygnięcie z punktu 3 wyroku wydane zostało na podstawie art. 151 p.p.s.a.