I SAB/Wa 151/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Sawa po rozpoznaniu w dniu 3 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpoznania zgłoszenia postanawia odrzucić skargę. M. G. pismem z dnia 3 czerwca 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów (obecnie Minister Finansów i Gospodarki) w związku z brakiem reakcji na pismo z dnia 20 maja 2025 r. przekazujące zgłoszenie dotyczące nieprawidłowości w wykorzystaniu środków publicznych w ramach Programu Inwestycji Strategicznych (Polski Ład). Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi. Organ przedstawił stan sprawy i zaznaczył, że skarżący nie wniósł ponaglenia. Minister Finansów podniósł ponadto, że skargę dotyczącą bezczynności organu w związku z brakiem odpowiedzi na zgłoszenie z dnia 2 maja 2025 r. przekazane do Ministerstwa Finansów przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów przy piśmie z dnia 20 maja 2025 r. dotyczące nieprawidłowych działań Banku Gospodarstwa Krajowego w zakresie wydatkowania środków publicznych w ramach Programu Inwestycji Strategicznych (Polski Ład)", można zakwalifikować jako skargę w rozumieniu Działu VIII kpa. Czynności podejmowane przez organy administracji w trybie Działu VIII kpa nie mieszą się zaś w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ wskazał ponadto, że w piśmie z 2 czerwca 2025 r. wyjaśniono skarżącemu, że sprawa dotycząca możliwych nieprawidłowości w Gminie [...] jest analizowana. W piśmie z dnia 9 lipca 2025 r. udzielono zaś odpowiedzi na zawiadomienie z dnia 2 maja 2025 r. przekazane przy piśmie z dnia 20 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Z treści powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga M. G. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, nie dotyczy ona bowiem wskazanego wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Zauważyć trzeba, że w złożonej skardze skarżący zarzuca bezczynność Ministra Finansów w związku z brakiem reakcji na pismo z dnia 20 maja 2025 r. przekazujące zgłoszenie skarżącego dotyczące nieprawidłowości w wykorzystaniu środków publicznych w ramach Programu Inwestycji Strategicznych (Polski Ład). W ocenie Sądu wniesiona skarga stanowi skargę na działalność organów państwa i organów administracji publicznej uregulowaną przepisami Działu VIII kpa, dotyczącą skarg i wniosków obywateli. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli tzw. skarg powszechnych (obywatelskich), o których mowa w art. 227 i nast. kpa. Przedmiotowe postępowanie skargowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej czy postanowienia, lecz zawiadomieniem wnoszącego o sposobie rozpatrzenia skargi (art. 238 kpa). Innymi słowy tryb skargowo – wnioskowy określony w Dziale VIII kpa stanowi jednoinstancyjne postępowanie o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Akty i czynności podejmowane w tym trybie przez organy nie są rozstrzygnięciami, o których mowa w powołanym wyżej art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji, kontroli sądu administracyjnego, nie podlega również kwestia bezczynności organów w załatwieniu spraw zainicjowanych takimi skargami. Wniesiona skarga jako niepodlegająca kognicji sądu administracyjnego jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.