I SAB/Wa 152/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędzia WSA Bogdan Wolski Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Prezydenta W. na rzecz M. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 25 maja 2009 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją - działającego z upoważnienia Prezydenta W. - [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż termin załatwienia sprawy z uwagi na szczególnie skomplikowany charakter upływa 20 czerwca 2009 r., zatem skarga z dnia 25 maja 2009 r. jest przedwczesna. W toku prowadzonego postępowania Sąd dopuścił dowód znajdujący się w aktach sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 231/09 - decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], którą odmówiono wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...]. W dniu 18 listopada 2009 r. wpłynęło do tutejszego Sądu pismo M. K., w którym skarżący podniósł, że jego wniosek o wznowienie postępowania nadal oczekuje na rozpoznanie, bowiem decyzja z dnia [...] lipca 2009 r. została uchylona decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2009 r., nr [...] i sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym skarżący wskazał, że podtrzymuje przedmiotową skargę na bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87). Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W trybie wskazanego art. 149 Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z cytowanego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99). Wskazać więc należy, że jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, chociaż w dacie wniesienia skargi była ona zasadna. Sąd stwierdził, że taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Prezydent W. rozpatrzył wniosek M. K. o wznowienie postępowania i wydał w sprawie decyzję. Ta okoliczność powoduje, że skarga na bezczynność Prezydenta stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć. Dodatkowo podnieść należy, że dla oceny zasadności skargi - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie ma znaczenia fakt, iż na skutek uchylenia przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wniosek o wznowienie postępowania nadal oczekuje na rozpatrzenie. Bezczynność organu w tej sytuacji mogłaby być ewentualnie przedmiotem kolejnej skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.