I SAB/Wa 153/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie : WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości oddala skargę. B. S. w dniu 14 września 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił Prezydentowi W. bezczynność w rozpoznaniu wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] ozn. hip. nr [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] zobowiązało Prezydenta W. do wydania orzeczenia w terminie 30 dni od otrzymania postanowienia i pomimo upływu tego terminu sprawa nie została zakończona. Skarga powyższa została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym. W. A. S. złożyła w dniu 23 listopada 1948 r. wniosek o przyznanie prawa własności czasowej nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] m² i nr [...] o pow. [...] m² przy ul. [...] w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Minister Gospodarki Komunalnej decyzją z dnia [...] grudnia 1967 r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] lipca 1967 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa wieczystego użytkowania na rzecz dawnych właścicieli hipotecznych W. i W. małż. S. do gruntu nieruchomości [...]. Wszystkie budynki znajdujące się na powyższym gruncie przeszły na własność Państwa w związku z art. 7 ust. 5 dekretu. Spadek po W. S. nabył syn B. S., który aktem zmiany nazwiska z dnia 4 grudnia 1959 r. nr [...] przyjął nazwisko S. Po rozpatrzeniu wniosku B. S. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 1992 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1967 r. Następnie B. S. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 lipca 1993 r. oddalił tą skargę. Sąd Najwyższy na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego [...] uchylił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 1993 r. i decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 1992 r. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 1995 r. nr [...] po ponownym rozpoznaniu wniosku B. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1967 r. stwierdził, że zaskarżona decyzja w części określonej w aktach notarialnych dotyczących sprzedanych lokali nr 1, 2, 5, 8, 9, 10 i 1 oraz udziałów przypadających tym lokalom w części budynku i jego urządzeń, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali została wydana z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdzono jej nieważność. W kolejnym etapie decyzją z dnia [...] listopada 1995 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania B. S. od orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] lipca 1967 r. odmawiającego ustanowienia na rzecz dawnych właścicieli hipotecznych W. i W. małż. S. prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...] uchyliło zaskarżone orzeczenie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zatem do rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta W. pozostał wniosek dekretowy. Prezydent W. w toku prowadzonego postępowania podejmował działania zmierzające do uregulowania stanu prawnego nieruchomości. Prezydent W. w odpowiedzi na skargę B. S. wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie pozostaje w bezczynności, bowiem postanowieniem z dnia 8 października 2007 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie rozpatrzenia wniosku złożonego w dniu 23 listopada 1948 r. przez dawną właścicielkę hipoteczną A. S. do czasu podjęcia przez Radę W. uchwały dotyczącej sposobu ustalenia wysokości czynszu symbolicznego za grunty oddawane w użytkowanie wieczyste w trybie i na zasadach art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). W związku z powyższym Prezydent W. wniósł o uznanie zarzutów strony skarżącej za niezasadne i oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie zaznaczyć należy, że przedmiotem rozpatrywanej skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta W. w sprawie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 p.p.s.a. Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe tylko wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący wyczerpał tryb postępowania zażaleniowego. Przed złożeniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu zażalenia B. S. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] zobowiązało Prezydenta Miasta W. do wydania orzeczenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. Prezydent W. otrzymał ww. postanowienie dnia 13 kwietnia 2007 r. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie albo, gdy wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność organu musi istnieć w dniu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można stwierdzić bezczynności Prezydenta W. w sprawie wniosku złożonego przez dawną właścicielkę hipoteczną A. S. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], w granicach dawnej hipoteki nr [...], bowiem Prezydent W. wydał postanowienie zawieszające postępowanie w przedmiocie omawianego wniosku. Postanowieniem z dnia 8 października 2007 r. nr [...] Prezydent W. zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie do czasu podjęcia przez Radę Miasta W. uchwały dotyczącej sposobu ustalenia wysokości czynszu symbolicznego za grunty oddawane w użytkowanie wieczyste w trybie i na zasadach art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Podstawę zawieszenia stanowi przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależniający rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania przerywa bezczynność organu, gdyż zgodnie z przepisem art. 103 k.p.a., skutkiem zawieszenia postępowania jest wstrzymanie biegu ustawowych terminów. Rozpatrując skargę na bezczynność organu Sąd nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli zasadności zawieszenia postępowania, bowiem należy to do odrębnej drogi procesowej. Rozstrzygając zasadność złożonej przez B. S. skargi Sąd stanął na stanowisku, że w okresie od dnia wniesienia skargi tj. 14 września 2007 r. do dnia jej rozpoznania na rozprawie organ nie pozostawał w bezczynności, bowiem podjął czynności polegające na zawieszeniu postępowania administracyjnego. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.