I SAB/Wa 154/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz (spr.) Sędzia WSA Jolanta Skiba Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. zobowiązuje Ministra Rozwoju i Technologii do rozpoznania wniosku o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa decyzji Ministerstwa Budownictwa z dnia 31 lipca 1950 r. L.dz. D-I-R.5/1297/50 oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 4 kwietnia 1950 r. nr PB/2438/50 - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz skarżącej M. B. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. B. pismem z 2 marca 2022 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie wydania decyzji Ministerstwa Budownictwa z 31 lipca 1950 r. L.dz. D-l-R.5/1297/50 oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydenta m.st. Warszawy z 4 kwietnia 1950 r. nr PB/2438/50 odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...] ozn. nr hip. 819 z naruszeniem prawa stosowanie do art. 158 § 2 kpa. Skarżąca zarzuciła Ministrowi Rozwoju i Technologii naruszenie art. 36 § 1 kpa w zw. z art. 35 § 3 kpa w zw. z art. 12 kpa polegające na braku podejmowania działań bezpośrednio zmierzających do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa i wniosła o wyznaczenie organowi maksymalnie miesięcznego terminu do wydania decyzji, rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym, przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł oraz zasądzanie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała przebieg postępowania wskazując, że dawna nieruchomość warszawska położona przy ul. [...] ozn. nr hip. [...] stanowiła własność S. J. i znajdowała się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Prezydent m.st. Warszawy orzeczeniem administracyjnym z 4 kwietnia 1950 r., utrzymanym w mocy decyzją Ministerstwa Budownictwa z 31 lipca 1950 r., odmówił dawnej właścicielce prawa własności czasowej do gruntu ww. nieruchomości warszawskiej. M. B. 13 sierpnia 2021 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Następnie 10 września 2021 r. złożyła pismo zawierające stanowisko w sprawie oraz wniosek o prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa na podstawie art. 158 § 2 kpa. Skarżąca zaznaczyła, że Minister Rozwoju i Technologii pismem z 30 września 2021 r. wskazał, że objęte wnioskiem M. B. postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 kpa w sprawie stwierdzenie nieważności ww. decyzji zostało umorzone z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1491). W tej sytuacji pismem z 14 września 2021 r. M. B. zaskarżyła bezczynność i przewlekłość postępowania w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa. Pismem z 8 listopada 2021 r. zaskarżyła ponadto decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 30 września 2021 r. Skargi zostały odrzucone. Skarżąca wskazała, że 21 stycznia 2022 r. złożyła ponaglenie na bezczynność i przewlekłość w prowadzeniu postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii w rozpoznaniu wniosku z 10 września 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa stosownie do art. 158 § 2 kpa, a następnie skargę do WSA w Warszawie. Skarżąca przytoczyła stosowne orzecznictwo odnoszące się do wykładni art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. zmieniającej kpa oraz instytucji stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 kpa) i wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 kpa) podkreślając m.in., że w przepisach ww. ustawy zmieniającej uniemożliwiającej stwierdzenie nieważności decyzji w warunkach określonych w art. 2 ust. 2 tej ustawy, należy upatrywać podstawy do uznania postępowania w sprawie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa na podstawie art. 158 § 2 kpa jako odrębnego postępowania od postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w warunkach wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Zaznaczyła ponadto, że postępowania toczące się w chwili wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej kpa, w których strona domaga się stwierdzenia wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem prawa lub formułuje takie żądanie jako jedno z wielu żądań, nie podlegają umorzeniu z mocy prawa, a obowiązkiem organu jest ich dalsze prowadzenie. Skarżąca podniosła, że na dzień wniesienia ponaglenia Minister Rozwoju i Technologii nie podjął żadnego rozstrzygnięcia w zakresie złożonego wniosku o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa stosownie do art. 158 § 2 kpa, jak również nie poinformował o żadnej dokonanej czynności mającej na celu zebranie materiału dowodowego w sprawie, czy też nie zawiadomił, stosowanie do art. 10 § 1 kpa, o zebraniu materiału dowodowego. Skarga jest więc uzasadniona. Skarżąca przytoczyła ponadto orzecznictwo i stanowisko doktryny odnoszące się do bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Minister Rozwoju i Technologii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ przedstawił przebieg postępowania podkreślając, że postępowanie z wniosku skarżącej z 16 lipca 2021 r. (data wpływu 13 sierpnia 2021 r.) o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Budownictwa z 31 lipca 1950 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydenta m.st. Warszawy z 4 kwietnia 1950 r., zgodnie z przepisami ww. ustawy nowelizującej, zostało zakończone wobec jego umorzenia z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r., o czym poinformowano pełnomocnika strony pismem z 30 września 2021 r. Minister podkreślił, że złożony przez stronę wniosek z 10 września 2021 r. o stwierdzenie wydania ww. decyzji z 1950 r. z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 kpa), stanowi wniosek w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Brak jest bowiem odrębnego trybu postępowań o wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Wskazany w art. 158 § 2 kpa sposób rozstrzygnięcia wynika jedynie ze szczególnych okoliczności w ramach postępowań o stwierdzenie nieważności decyzji i nie jest traktowany rozłącznie. Tym samym w ocenie organu skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania jest bezzasadna. Postępowanie to zostało zakończone 16 września 2021 r. Nieuzasadnione jest również żądanie przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej jako P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd orzeka także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.). Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 kpa, a także zobowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Stosownie do art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Instytucja skargi na bezczynność organu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Dokonując analizy zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że skarga M. B. jest uzasadniona, przy czym – wbrew zarzutom skargi – w niniejszej sprawie nie miało miejsce prowadzenie przez Ministra Rozwoju i Technologii postępowania w sposób przewlekły. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie zachodzi bezczynność organu. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w przypadku braku jakiejkolwiek aktywności organu w danej sprawie. Przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy natomiast rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy indywidualnej. Przewlekłość postępowania obejmuje więc takie przypadki prowadzenia postępowania w sprawach indywidualnych jak wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. Jak wynika z analizy zgromadzonego materiału dowodowego M. B. wnioskiem z 16 lipca 2021 r. wystąpiła do Ministra Rozwoju i Technologii o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Ministerstwa Budownictwa z 31 lipca 1950 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydenta m.st. Warszawy z 4 kwietnia 1950 r. Z kolei pismem z 10 września 2021 r., przedstawiając stanowisko w sprawie, skarżąca wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa stosownie do art. 158 § 2 kpa. Następnie pismem z 14 września 2021 r. skarżąca wniosła skargę do WSA w Warszawie na bezczynność i przewlekłe prowadzenia postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, zaś pismem z 8 listopada 2021 r. skargę na pismo z 30 września 2021 r. nr DO3.7611.54.2021 RR, którym poinformowano skarżącą, że postępowanie z jej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Budownictwa z 31 lipca 1950 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydenta m.st. Warszawy z 4 kwietnia 1950 r. uległo umorzeniu z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r., stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Skarga z 14 września 2021 r. została odrzucona postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2022 r. sygn. akt I SAB/Wa 409/21 z uwagi na nieuiszczenie należnego wpisu sądowego. Natomiast skarga z 8 listopada 2021 r. została odrzucona postanowieniem z 11 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 3019/21 z uwagi na jej niedopuszczalność. W tej sytuacji skarżąca pismem z 17 stycznia 2022 r. wystąpiła do Ministra Rozwoju i Technologii z ponagleniem (wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa) w sprawie rozpoznania wniosku z 10 września 2021 r. o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, a następnie pismem z 2 marca 2022 r. wniosła skargę na bezczynność i przewlekłość organu w przedmiocie rozpoznania przedmiotowego wniosku. Zauważyć trzeba, że z analizy akt wynika, że po wpłynięciu przedmiotowego wniosku organ nie podejmował jakichkolwiek czynności mających na celu jego rozpoznanie. Minister ograniczył się do wystosowania pisma z 30 września 2021 r. informującego, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z 1950 r. uległo umorzeniu z mocy prawa. Przy czym podkreślić należy - jak słusznie wskazał Minister Rozwoju i Technologii w odpowiedzi na skargę – że wniosek z 10 września 2021 r. o stwierdzenie wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 kpa) stanowi w istocie wniosek w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Innymi słowy wydanie decyzji na podstawie art. 158 § 2 kpa jest możliwe dopiero po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Weryfikacja przesłanek z art. 156 kpa i art. 158 § 2 kpa następuje w ramach jednego i tego samego postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie można przyjąć, że organ prowadząc postępowanie z wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji miał jednocześnie obowiązek prowadzić odrębne postępowanie z wniosku o stwierdzenie wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa i wydać osobną decyzję w tym przedmiocie. Wniosek z dnia 10 września 2021 r. nie inicjuje zatem nowego postępowania o stwierdzenie wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa, ale jest wnioskiem złożonym w prowadzonym już postępowaniu o stwierdzenie nieważności tych decyzji. Zdaniem Sądu nie oznacza to jednak, że skarga M. B. z 2 marca 2022 r. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa jest nieuzasadniona. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy wniosek do dnia rozpoznania skargi na bezczynność (tj. do 4 sierpnia 2022 r.) nie został załatwiony i organ przekroczył terminy załatwienia sprawy. Przy czym - w ocenie Sądu - nie można uznać – wbrew twierdzeniom organu – że przedmiotowa sprawa została zakończona 16 września 2021 r. (postępowanie uległo umorzeniu), o czym poinformowano stronę pismem z 30 września 2021 r. W zaistniałych okolicznościach obowiązkiem organu jest bowiem wydanie stosownej decyzji, która podlegać będzie kontroli instancyjnej. Faktem jest, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1491) postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Zdaniem Sądu nie oznacza to jednak, że w przypadku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub wydania decyzji z naruszeniem prawa wszczętego po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji, organ może ograniczyć się do stwierdzenia, że postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa. Nie ulega wątpliwości, że dla zastosowania ww. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. konieczne jest ustalenie, czy decyzja została doręczona odbiorcy lub ogłoszona, co często jest przedmiotem sporu, jak również, kiedy doszło do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Sąd powinien mieć zatem możliwość ewentualnego zbadania prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń faktycznych prowadzących do zastosowania art. 2 ust. 2 ww. ustawy. Tym samym stwierdzić trzeba, że wniesiona skarga jest uzasadniona i w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do wydania rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do rozpoznania złożonego wniosku. Przy czym Sąd uznał, że wskazany w skardze miesięczny termin na załatwienie sprawy byłby zbyt krótki i z uwagi na charakter sprawy zasadnym jest zobowiązanie organu do jej rozpoznania w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, co w rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu - nie miało miejsca. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym także terminów do załatwienia sprawy. Dokonując oceny stanu bezczynności w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze, że terminy określone w kpa nie zostały znacznie przekroczone. Uwzględniono również, że wpływ na terminowość w załatwieniu sprawy może mieć charakter sprawy, a także aktywność samej skarżącej, która jak wskazano wyżej wystąpiła do Sądu z kilkoma skargami i na skutek zainicjowanych postępowań akta sprawy przekazane zostały do WSA w Warszawie. Zdaniem Sądu nie można uznać, że przedłużone trwanie postępowania spowodowane jest złą wolą organu. Sąd nie znalazł również uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. i w tej części skargę oddalił. Zauważyć trzeba, że z powołanego art. 149 § 2 P.p.s.a. wynika, że przyznanie sumy pieniężnej nie jest obligatoryjne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przyznanie sumy pieniężnej ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła na skutek wadliwych działań organu. Zastosowanie tego dodatkowego środka pociąga za sobą dla organu wymierne skutki finansowe i powinien być on stosowny w przypadkach szczególnych, charakteryzujących się drastycznymi naruszeniami prawa. Co prawda w rozpoznawanej sprawie organ nie respektował w toku postępowania zasady szybkości postępowania, Sąd miał jednak na uwadze, że terminy określone w kpa nie zostały znacznie przekroczone, skarżąca nie uzasadniła zaś w żaden sposób konieczności zastosowania tego szczególnego środka, którego zastosowanie – jak wskazano - stanowi uprawnienie sądu administracyjnego. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O oddaleniu skargi w pozostałej części orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji). O kosztach postępowania (na które składają się 100 zł wpisu od skargi oraz 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika) orzeczono na mocy art. 200 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 P.p.s.a.