I SAB/Wa 1541/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie nierozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego postanawia odrzucić skargę. A.K. pismem z dnia [...] września 2016 r. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego. Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2016 r. wezwano skarżącą do wskazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność występowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 37 § 1 K.p.a., a jeśli tak, to zobowiązano skarżącą do nadesłania odpisu złożonego pisma, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe skarżąca nadesłała pismo wyjaśniające z dnia [...] grudnia 2016 r., w którym poinformowała, że złożyła stosowne skargi do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej oraz do Wojewody [...]. Skarżąca dołączyła skargę z dnia [...] października 2016 r. skierowaną bezpośrednio do Wojewody i pismo z dnia [...] października 2016 r. Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej przekazujące tę skargę Wojewodzie oraz pismo z dnia [...] listopada 2016 r. będące odpowiedzią Wojewody na złożoną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 j.t.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z treści powołanego przepisu wynika, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność, przed jej wniesieniem do Sądu, strona powinna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 k.p.a, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (§1). Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (§2). Jak wynika z akt sprawy, w tym nadesłanych do Sądu w dniu 15 grudnia 2016 r. pism, skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu nie wniosła zażalenia do organu wyższej instancji nad organem właściwym do załatwienia sprawy, jakim jest w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia [...] października 2016 r. zatytułowane "Skarga" nie może zostać uznane za środek zaskarżenia jaki przysługiwał skarżącej w sprawie. Nawet gdyby Sąd uznał, że skarżąca błędnie nazwała to pismo skargą zamiast zażaleniem to nie ulega wątpliwości, że pismo zostało wniesione do niewłaściwego organu (Wojewody [...]), a przede wszystkim nie zostało złożone przed wniesieniem skargi do Sądu. Skarga z [...] września 2016 r. na bezczynność Prezydenta [...] została wniesiona do Sądu w dniu 5 października 2016 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), natomiast pismo zatytułowane skargą do Wojewody [...] zostało złożone przez skarżącą osobiście w siedzibie organu w dniu 7 października 2016. (data stempla wpływu do organu). Z powyższego wynika zatem, że skarżąca nie wyczerpała przed wniesieniem skargi do Sądu środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z tego względu, wniesienie skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą trybu, o którym mowa w art. 52 § 2 P.p.s.a, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 131/13). Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.