I SAB/Wa 1565/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba(spr.) Sędziowie WSA Dariusz Chaciński WSA Magdalena Durzyńska Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi G. M. i A. N. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 15 lipca 2015 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], oznaczoną hip. Nr [...], w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta W. solidarnie na rzecz G. M. i A. N. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. G. M. i A. N. wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul [...], oznaczoną nr [...]. W skardze zarzucono organowi przekroczenie terminów załatwienia sprawy, mimo upływu terminu do zakończenia postępowania oraz wniesienia zażalenia do organu wyższej instancji. Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że nie zostały jeszcze zbadane przesłanki określone w art. 215 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. pełnomocnik organu złożył do akt odpis decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1972 r. o odmowie przyznania H. K. i E. K. prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. nr hip. [...] w części dotyczącej działek nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezydenta W. mająca mieć miejsce przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie, w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. dalej ugn), odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Bezczynność organu zachodzi zaś wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności te będą miały natomiast znaczenie podczas oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany tj. czy była ona rażąca, w rozumieniu art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.), czy też nie. Zgodnie natomiast z ustanowioną w art. 12 k.p.a., zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Artykuł 36 § 1 k.p.a. nakłada z kolei na organy obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., a także o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że złożony przez skarżących w dniu 13 lipca 2015 r, sprecyzowany pismem z dnia 13 sierpnia 2015 r. wniosek o przyznanie odszkodowania do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia, nie został przez organ rozpoznany. Oceniając zaś prowadzenie postępowania przez organ do momentu wydania wyroku, należy stwierdzić, że do tego momentu organ jest bezczynny. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że nie została w sprawie podjęta żadna czynność, która zmierzałaby do zakończenia postępowania w sprawie odszkodowania. Do chwili obecnej Prezydent W. nie podjął w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia, ani aktu przerywającego bieg terminów określonych w kodeksie. Organ nie podjął również żadnej czynności procesowej, w związku z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W . decyzji z dnia [...] maja 2016 r. orzekającej o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1972 r. o odmowie przyznania H. K. i E. K. prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. nr hip. [...] w części dotyczącej działek nr [...]. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia opisanego wyżej wniosku w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd nie stwierdził, aby przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Co prawda organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w K.p.a., jednak w realiach niniejszej sprawy wniosek o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] nie może zostać zakończony, do czasu zakończenia postępowania o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do tej samej nieruchomości. Prowadzenie równoległe przez tego samego pełnomocnika stron dwóch wzajemnie wykluczających się postępowań dotyczących tej samej nieruchomości (postępowania o przyznanie odszkodowania i postępowania o przyznanie prawa użytkowania wieczystego) powoduje, zdaniem sądu, że nie można organowi postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa przy prowadzeniu postępowania o odszkodowanie. W orzecznictwie sądowadministracyjnymi podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Sąd oddalił natomiast skargę w zakresie ewentualnego ukarania organu grzywną za nie przekazania akt w terminie w trybie art.. 55 ust. 1 ppsa e , gdyż takie żadanie nie może być rozstrzygane w ramach skargi na bezczynność organu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O oddaleniu skargi orzekł na podstawie art. 151 ppsa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 ppsa.