I SAB/Wa 158/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na bezczynność i przewlekłość Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego W. R. kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 10 czerwca 2025 r. W. R. (dalej: skarżący) złożył skargę na bezczynność i przelekłość Ministra Rozwoju i Technologii (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 marca 2021 r. nr 874/2021, znak: SPN.iii.755.25.2019.AS odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 30 listopada 2015 r. nr 653/GK/DW/2015 orzekającej o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w warszawie przy ul. [...] obecnie [...] ozm. Jako "[...]" w części stanowiącej działkę ew. nr [...] z obrębu [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm. dalej "ppsa"), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W niniejszej sprawie skargę na bezczynność i przewlekłość organu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od opisanej powyżej decyzji skarżący wniósł w dniu 23 czerwca 2025 r. Tymczasem – jak wynika z akt administracyjnych – organ zakończył postępowanie odwoławcze decyzją z dnia 25 października 2021 r., którą uchylił ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 marca 2021 r. nr 874/2021 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zauważyć trzeba, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o sygn. II OPS 5/19 w której orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały podniesiono m.in., że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Jednocześnie, co istotne w dniu 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów podjął uchwałę, w której wskazał, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano m.in., że przyjęty w uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania uchwały dotyczącej bezczynności, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. A zatem, w świetle powyższych rozważań niedopuszczalne było merytoryczne odniesienie się przez Sąd do zarzutu bezczynności i przewlekłości kierowanego pod adresem Ministra Rozwoju i Technologii i wydanie orzeczenie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa, bowiem skarga na bezczynność i przewlekłość organu została wniesiona już po zakończeniu postępowania tj. po wydaniu decyzji ostatecznej. Wobec tego skarga - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa – podlega odrzuceniu (zob. także postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. I OSK 438/22). Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.