I SAB/Wa 159/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A. W. i R. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku A. W. z dnia 1 marca 1996 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] w terminie miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Pismem z dnia 1 kwietnia 2011 r. A. W. i R. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] pochodzącą z dawnej nieruchomości hipotecznej "[...]". Jak wynika z akt administracyjnych sprawy A. W. wnioskiem z dnia 1 marca 1996 r. wystąpił do Urzędu Rejonowego w W. o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, która na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność Państwa. Pismem z dnia 22 lutego 2005 r. skarżący ponownie wystąpił do Prezydenta W. o przyznanie odszkodowania za ww. grunt. Przy piśmie z dnia 2 stycznia 2007 r. wnioskodawca nadesłał do organu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po byłych właścicielach nieruchomości – F. W. i M. W. Pismem z dnia 13 października 2009 r. A. W. i R. K. złożyli zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał powyższe zażalenie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 maja 2010 r. Pismem z dnia 1 czerwca 2010 r. Urząd W. poinformował A. W. i R. K., iż decyzja w przedmiotowej sprawie wydana zostanie do dnia 30 listopada 2010 r., natomiast pismem z dnia 6 grudnia 2010 r. przedłużył termin rozpoznania sprawy do dnia 30 kwietnia 2011 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 1 kwietnia 2011 r. skarżący wnieśli o zobowiązanie Prezydenta W. do wydania ostatecznej decyzji. Wskazali, że organ nie dotrzymał wyznaczonego przez Wojewodę [...] terminu załatwienia sprawy, a jedynie przesłał skarżącym dwa pisma przedłużające ciągnące się latami postępowanie. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że z uwagi na złożony charakter postępowania w chwili obecnej trwa analiza zgromadzonej dokumentacji, jak również konieczne będzie wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość przedmiotowej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że w sprawie bezspornym jest, iż przez skarżących został wyczerpany tryb przewidziany przepisem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Jak wynika bowiem z akt administracyjnych Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. uznał wniesione w sprawie zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy termin rozpatrzenia sprawy do dnia 31 maja 2010 r. Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent W. od dnia 1 marca 1996 r., kiedy wpłynął do organu pierwszy wniosek skarżącego, do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Od momentu otrzymania akt sprawy, które do organu wpłynęły w dniu 21 lutego 1997 r., minęło już ponad 14 lat. Zdaniem Sądu był to czas aż nadto wystarczający dla ustalenia, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Wprawdzie we wskazanym okresie organ prowadził postępowanie wyjaśniające i gromadził niezbędną w sprawie dokumentację, jednakże od momentu uzyskania w dniu 19 maja 2009 r. odpowiedzi z Archiwum Państwowego W., nie podjął już żadnych działań zmierzających do merytorycznego załatwienia sprawy. Przy tym wskazać należy, że Prezydent W. nie zastosował się również do wymogu wynikającego z wyżej powołanego przepisu art. 36 § 1 kpa, bowiem jak wynika z akt administracyjnych pierwsze pismo informujące o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie załatwienia sprawy wystosował do skarżących dopiero w dniu 1 czerwca 2010 r., a kolejne w dniu 6 grudnia 2010 r. Dodatkowo żadne z powołanych pism informujących o przedłużeniu terminu zakończenia sprawy nie wskazywało konkretnych przyczyn zwłoki. Przyczyny zwłoki mogą mieć charakter obiektywny, co wynika z art. 36 § 2 kpa lub wynikać z winy organu. W obu przypadkach przyczyny powinny zostać określone precyzyjnie, co pozwoli stronie jak i organowi wyższej instancji oraz sądowi administracyjnemu na kontrolę zasadności przyczyn opóźnienia w załatwieniu sprawy. W niniejszej sprawie organ ograniczył się jedynie do wyjaśnienia, że rozpoznanie sprawy nie było możliwe z uwagi na konieczność zgromadzenia dokumentacji oraz bardzo dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że organ z nieuzasadnionych powodów nie rozpatrzył wniosku skarżących, czym naruszył przepis art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.