I SAB/Wa 160/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 1991 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego M. K. kwotę [...] ([...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. M. K. reprezentowany przez pełnomocnika adw. M. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. W skardze wskazał, że wnioskiem z dnia [...] lipca 1985 r., ponowionym [...] marca 1991 r. następcy prawni J. i J. K. dawnych właścicieli w/w nieruchomości, wystąpili o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Prezydent W. odmówił przyznania odszkodowania za ta nieruchomość. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] orzeczeniem z dnia [...] listopada 2009 r. Na skutek wniesionej skargi, wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 31/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie wymienione wyżej decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Akta sprawy zostały natomiast przekazane Prezydentowi W. w lipcu 2010 r. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że po licznych ponagleniach listownych i telefonicznych, Prezydent W. dopiero pismem z dnia [...] marca 2011 r. poinformował stronę, że decyzja w niniejszej sprawie wydana zostanie do dnia [...] czerwca 2011 r. W związku z bezskutecznym upływem terminu wskazanego w powyższym piśmie, strona wniosła zażalenie do Wojewody [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Wojewoda [...] uznał wniesione w sprawie zażalenie za zasadne i wyznaczył organowi termin na załatwienie sprawy do dnia 31 grudnia 2011 r. Pełnomocnik skarżącego wskazał ponadto, że mimo upływy terminu wskazanego w postanowieniu Wojewody, organ nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie wskazał, że w toku prowadzonego postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "ppsa" - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje swym zakresem orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej. Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 1991 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...]. Wskazać należy, że jak wynika z treści przepisu art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej kpa, organy administracji publicznej obowiązane są do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie natomiast z treścią § 3 tego artykułu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 kpa nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Ponadto wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Opisana powyżej sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Rozpoznając wniosek o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], Prezydent W. przekroczył terminy zakreślone w wyżej wskazanych przepisach. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy od lipca 2010 r. (daty wpływu akt do organu po uchyleniu decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. przez WSA w warszawie) do marca 2011 r. organ nie podejmował żadnych czynności zmierzających do merytorycznego zakończenia niniejszej sprawy. Wskazane powyżej okoliczności uzasadniają w sposób wystarczający, zdaniem Sądu, uwzględnienie skargi na bezczynność Prezydenta W. Organ z nieuzasadnionych powodów nie rozpatrzył bowiem wniosku z dnia 24 marca 1991 r., czym naruszył dyspozycje przepisu art. 35 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe oraz charakter i przedmiot niniejszej sprawy, Sąd uznał, że termin dwóch miesięcy, od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, do wydania decyzji jest terminem adekwatnym do czasu zakreślonego terminami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego, do załatwienia niniejszej sprawy. Ponadto biorąc pod uwagę, że w sprawie wydane już było rozstrzygnięcie (decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r.) Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa. Organ posiadał bowiem materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia, a przynajmniej jego większość. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji wyroku