I SAB/Wa 161/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Prezydenta miasta W. w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. P. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta miasta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] grudnia 2010 r. o przyznanie zasiłku celowego w grudniu 2010 r. na leczenie i rehabilitację. Zarządzeniem z [...] sierpnia 2011 r. zwrócono się do pełnomocnika skarżącej z prośbą o udzielenie informacji, czy P. P. złożyła zażalenie w trybie art. 37 Kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta miasta W. Na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej nie udzielił odpowiedzi. Prezydent miasta W., odpowiadając na skargę wniósł o umorzenie postępowania sądowego, bowiem wniosek skarżącej z [...] grudnia 2010 r. został rozpoznany decyzją z [...] lutego 2011 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa, stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy P. P. zażalenia takiego do właściwego organu, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., nie skierowała. Również pełnomocnik skarżącej wezwany do przedstawienia dowodu wniesienia stosownego zażalenia, dokumentu takiego nie przedstawił. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wcześniejszym wykorzystaniem przez skarżącego przysługującego mu środka odwoławczego na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na bezczynność organu I instancji, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Na marginesie zaznaczyć należy, że Prezydent miasta W. rozpatrzył wniosek skarżącej z [...] grudnia 2010 r. i decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] odmówił przyznania zasiłku celowego na leczenie/rehabilitację w grudniu 2010 r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.