I SAB/Wa 162/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Prezydenta miasta W. w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. P. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta miasta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] września 2010 r. o przyznanie zasiłku celowego w październiku 2010 r. na leczenie i rehabilitację. Zarządzeniem z [...] sierpnia 2011 r. zwrócono się do pełnomocnika skarżącej z prośbą o udzielenie informacji, czy P. P. złożyła zażalenie w trybie art. 37 Kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta miasta W. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej przedstawił kopię pisma skarżącej z [...] września 2010 r. adresowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wraz z kopią wniosku z [...] września 2010 r. Prezydent miasta W., odpowiadając na skargę wyjaśnił, że P. P. nie występowała z zażaleniem na bezczynność organu w trybie art. 37 Kpa, a ponadto nie ubiegała się o pomoc materialną na leczenie/rehabilitację w październiku 2010 r., co potwierdza jej wniosek z [...] września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa, stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy P. P. zażalenia takiego do właściwego organu, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., nie skierowała. Pełnomocnik skarżącej wezwany do przedstawienia dowodu wniesienia stosownego zażalenia przedstawił pismo z [...] września 2010 r., z którego jednoznacznie wynika, że stanowi ono odwołanie od decyzji wydawanych przez Prezydenta miasta W. w zakresie pomocy społecznej, które nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania sądowego. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wcześniejszym wykorzystaniem przez skarżącego przysługującego mu środka odwoławczego na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na bezczynność organu I instancji, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Ponadto zaznaczyć należy, że z wniosku z [...] września 2010 r. nie wynika, by skarżąca wystąpiła do organu o przyznanie zasiłku celowego w październiku 2010 r. na leczenie i rehabilitację. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.