I SAB/Wa 1656/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1656/16 w sprawie ze skargi Z. R. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczeń postanawia: przywrócić termin do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r. odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1656/16 o odrzuceniu skargi Z. R. (dalej jako: skarżący) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczeń. Pismem z dnia 2 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zażalenie wnosi za pośrednictwem organu administracji, gdyż ze względu na brak pracy, dochodów, totalne ubóstwo i brak pomocy z MOPS nie jest w stanie uiścić opłaty za list. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako: ppsa, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 ppsa). W myśl art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W świetle postanowień zawartych w art. 86 i 87 ppsa uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; 5) uchybienie terminowi powoduje powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. W rozpoznawanej sprawie skarżący odebrał zaskarżone postanowienie w dniu 27 lipca 2017 r. Od tej daty rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia. Termin ten upłynął w dniu 3 sierpnia 2017 r. Zażalenie zostało złożone osobiście do organu niewłaściwego, tj. Wojewody [...] w dniu 2 sierpnia 2017 r., nadane przez ten organ w polskiej placówce pocztowej w dniu 4 sierpnia 2017 r. Wpłynęło ono do Sądu w dniu 16 sierpnia 2017 r. (data prezentaty biura podawczego Sądu). Skarżący uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminu wskazał, że z uwagi na trudną sytuację finansową zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia złożył niezwłocznie, lecz za pośrednictwem organu administracji. W ocenie Sądu, brak środków pieniężnych, które skarżący mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów nadania zażalenia w urzędzie pocztowym jest wystarczającym uprawdopodobnieniem braku winy. Sytuacja materialna skarżącego zmusiła go do złożenia tego środka odwoławczego w organie niewłaściwym, co spowodowało z kolei wniesienie go do Sądu z uchybieniem terminu. Złożenie zażalenia przed upływem terminu do jego wniesienia należy ocenić w kategoriach dołożenia należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy. W związku z tym nie można zarzucić skarżącemu winy w niezachowaniu ustawowego terminu do wniesienia zażalenia. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 86 § 1 ppsa (w drodze wyjątku) postanowił jak w sentencji.