I SAB/Wa 1659/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.W. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. S.W. złożył do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) – dalej jako "kpa". W wezwaniu powyższym wskazał, że jednocześnie wnosi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący nie dokonał prawidłowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Organ wskazał ponadto, że postępowanie wszczęte na skutek odwołania S.W. od decyzji Wojewody [...] nr [...] zostało zakończone. W dniu [...] grudnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał decyzję znak [...], którą utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) powoływana dalej jako "ppsa", skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika, bowiem z treści art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Uwzględniając konieczność wyczerpania wszelkich środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego należy, zatem ustalić, czy strona skutecznie skierowała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tym kontekście istotny jest czas, jaki upłynął od dnia wniesienia tego wezwania do organu wyższego stopnia, do dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżący wniósł skargę do Sądu w tym samym piśmie, którym wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Nie może ono zatem stanowić o wyczerpaniu trybu do wniesienia skargi rzez stronę. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Naczelnego Sąd Administracyjnego skierowanie zażalenia na bezczynność (tu wezwania do usunięcia naruszenia prawa) organu w dniu skierowania skargi, nie może być uznane za wykorzystanie przez stronę skarżącą wszystkich środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 52 § 1 ppsa. Dopuszczenie takiej możliwości czyniłoby przepis art. 37 kpa zupełnie niecelowym. Katalog uprawnień organu wyższego stopnia przewidziany w art. 37 § 2 kpa wymaga bowiem, aby organ ten mógł choćby zapoznać się z treścią zażalenia, co pozwoliłoby mu – w razie jego zasadności– na wdrożenie procedur dyscyplinujących i eliminujących stwierdzone nieprawidłowości. Tymczasem wniesienie zażalenia w dniu złożenia skargi uniemożliwia podjęcie tych działań przez organ nadzoru. Skoro zatem skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia, czyli w przypadku niniejszej sprawy po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to strona składająca takie wezwanie powinna dać organowi czas na jego rozpoznanie. Dopiero, bowiem w przypadku bezskutecznego upływu terminu na rozpoznanie zażalenia bądź braku reakcji na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, może być wniesiona do Sądu skarga na bezczynność organu. Samo wniesienie środka zaskarżenia, czy tez zawarcie go w skardze, nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 ppsa. Skoro, zatem skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia i w ten sposób nie spełnił jednego z niezbędnych warunków wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.