I SAB/Wa 166/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 stycznia 2014 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W.A. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. W dniu 30 stycznia 2014 r. T. G. wystąpiła do Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy W. z wnioskami o doprecyzowanie jej wywiadu środowiskowego z dnia 3 stycznia 2013 r. o potrzeby na styczeń 2013 r. W odpowiedzi z dnia 17 lutego 2014 r., Prezydent W. poinformował wnioskodawczynię, że wniosek nie może zostać uwzględniony. W dniu 3 stycznia 2013 r. pracownik socjalny zebrał przekazane przez stronę informacje, które zamieścił na druku wywiadu środowiskowego cz. IV. Z treści informacji wynikało, że nie można było uznać za pełny dowód w sprawie rozpatrzenia wniosków, ponieważ informacje nie zostały zebrane w miejscu pobytu T. G.. Centrum w drodze postępowania administracyjnego przedłużyło termin załatwienia sprawy. W dniu 19 lutego 2013 r. pracownik socjalny przeprowadził z T.G. rodzinny wywiad środowiskowy. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji, Centrum Pomocy Społecznej dnia [...] lutego 2013 r. wydało decyzje administracyjne, które T. G. odebrała osobiście dnia 26 lutego 2013 r. W tym samym dniu od decyzji tej T. G. złożyła odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Kolegium decyzjami [...], [...], [...] i [...] z dnia [...] marca 2013 r. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji. Wydanie decyzji administracyjnych zakończyło zatem procedurę prowadzenia postępowania w sprawie wniosku. Pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. T. G. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z zażaleniem na niezałatwienie jej wniosku z dnia 30 stycznia 2014 r. w terminie. W dniu 2 marca 2015r. T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 30 stycznia 2014r. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła Prezydentowi W. wadliwe funkcjonowanie OPS oraz złą wolę jego pracowników. Skarżąca wskazała też, że żadnych decyzji z OPS-u nie otrzymała. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że pismem z dnia 17 lutego 2014r. (odebranym przez stronę w dniu 10 marca 2014 r.), udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek z dnia 30 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej ppsa), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się z kolei, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. Sprawa jest natomiast załatwiona w chwili wydania przez organ aktu kończącego postępowanie. W przedmiotowej sprawie skarżąca T.G. domaga się od organu rozpatrzenia jej wniosku z dnia 30 stycznia 2014 r. w przedmiocie doprecyzowania rodzinnego wywiadu środowiskowego z dnia 3 stycznia 2013 r., będącego środkiem dowodowym w toczącym się postępowaniu o zasiłki na styczeń 2013 r. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, rodzinny wywiad środowiskowy którego uzupełnienia strona się domagała, nie został uznany za pełny dowód w sprawie, ponieważ informacje nie zostały zebrane w miejscu pobytu skarżącej. W dniu 19 lutego 2013 r. pracownik socjalny przeprowadził z T. G. kolejny wywiad środowiskowy. Na jego podstawie oraz na podstawie zgromadzonej dokumentacji, Centrum Pomocy Społecznej dnia [...] lutego 2013 r. wydało decyzje administracyjne, które T. G. odebrała osobiście dnia 26 lutego 2013 r. W tym samym też dniu od decyzji strona złożyła odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Kolegium decyzjami nr [...], [...], [...] i [...] z dnia [...] marca 2013 r. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji. W konsekwencji skoro Prezydent W. w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skargi na bezczynność, załatwił już sprawę i wydał decyzję w zakresie związanym przedmiotowo z wnioskiem z dnia 30 stycznia 2014 r., to należy uznać, że nie pozostawał on w bezczynności ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd i to niezależnie od tego, czy wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostałyby doręczone skarżącej, czy też nie. W tej sytuacji skarga jest całkowicie bezzasadna. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 250 tej ustawy.