I SAB/Wa 171/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Z. P., A. S. i W. M. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie postępowania 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżących Z. P., A. S. i W. M. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SAB/Wa 171/14 UZASADNIENIE Pismem z dnia 17 marca 2014 r. skarżący Z. P., W. M. i A. S., reprezentowani przez adwokata, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność w rozpatrzeniu wniosku o podjęcie postępowania administracyjnego w zakresie części działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...] objętej księgą wieczystą o numerze [...], w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1957 r., nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1957 r., nr [...] o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. Jak wynika z akt administracyjnych wniosek skarżących o podjęcie zawieszonego postępowania w zakresie części działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] wpłynął do organu w dniu 31 stycznia 2014 r. Pismem z dnia 12 lutego 2013 r. - data wpływu do organu - wnioskodawcy wystąpili do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego niezałatwieniem sprawy w terminie w zakresie części działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...]. W skardze do Sądu z dnia 17 marca 2014 r. skarżący wnieśli o stwierdzenie bezczynności Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie wniosku skarżących z dnia 31 stycznia 2014 roku o podjęcie postępowania w zakresie części działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] w związku z wnioskiem z dnia 1 lipca 2005 r. przekazanym Ministrowi Infrastruktury postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2005 r.. nr [...]. i uzupełnionym pismem z dnia 16 stycznia 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1957 r.. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1957 r.. nr [...] o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. ozn. nr hip. [...]. Ponadto, wnieśli o stwierdzenie, że zaistniała bezczynność organu ma rażący charakter. Wnieśli również o zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego w zakresie części działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] objętej księgą wieczystą o numerze [...] i załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji w tym zakresie, w określonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie terminie, nie dłuższym niż 2 miesiące od daty zwrotu akt administracyjnych do organu. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż zawieszenie postępowania administracyjnego w zakresie części działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] od początku było bezpodstawne. Organ po zgromadzeniu dokumentacji powinien ustalić w stosunku do jakich obecnych nieruchomości może wydać decyzję, a w stosunku do jakich nieruchomości musi jeszcze ustalić strony. Na takie działanie wskazywał stan faktyczny sprawy i podstawowe zasady procedury administracyjnej. Podali, iż w przedmiotowej sprawie podjęcie zawieszonego postępowania we wskazanym zakresie powinno nastąpić maksymalnie w terminie jednego miesiąca, a wydanie decyzji w ciągu miesiąca od podjęcia zawieszonego postępowania, ewentualnie w ciągu dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku o podjęcie postępowania. Wskazane zaś w skardze okoliczności potwierdzają, że organ z nieuzasadnionych powodów nie rozpatrzył wniosku skarżących. czym rażąco naruszył podstawowe zasady postępowania, zwłaszcza wynikające 7 art. 7. art. 8. art. 9 i art. 12 jak również art. 35 oraz art. 36 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie, wskazując, iż jak wynika z akt sprawy skarżący nie złożyli wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Minister wskazał ponadto, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Minister odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. W dniu 6 maja 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżących, do którego załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię pisma z dnia 12 lutego 2014 r. stanowiącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wskazali w www. piśmie, iż powyższe wezwanie zostało złożone bezpośrednio w Ministerstwie, co potwierdza pieczątka wpływu. Skarżący poinformowali jednocześnie, iż przez wiele miesięcy akta nie były dostępne skarżącym ze względu na ich zagubienie w Ministerstwie. Na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, iż postanowienie o odmowie podjęcia postępowania z dnia [...] kwietnia 2014 r. zostało zaskarżone w toku instancji wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy – protokół rozprawy (k.32 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kognicja sądu administracyjnego obejmuje między innymi kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadku, gdy nie wydają decyzji administracyjnej w sprawach indywidualnych, podlegających załatwieniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpatrując skargę na bezczynność sąd kontroluje, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Zatem skarga wniesiona w tym trybie jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej do terminowego załatwienia spraw, mającym na celu wyeliminowanie stanu bezczynności organu i doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Wskazać należy, że realizacja zasady ogólnej szybkości i racjonalnego postępowania jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy zgodnie z art. 12 § 1 kpa, ale także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i 77§ 1 kpa. W rozpoznawanej sprawie oznaczało to obowiązek podjęcia celowych działań zmierzających do rozpoznania wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r. Przy czym, z przepisu art. 35 § 1 i 2 kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż skarżący wyczerpali tryb poprzedzający wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a. W dniu 12 lutego 2014 r. skarżący złożyli do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (k. 20 akt sądowych). Wniosek skarżących o podjęcie zawieszonego postępowania wpłynął do organu 31 stycznia 2014 r. W związku z tym, po stronie organu powstał obowiązek załatwienia, bez zbędnej zwłoki, sprawy administracyjnej, w terminie określonym w art. 35 § 1 i 3 kpa. Wniosek ten został rozpoznany przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...]. Mając na uwadze, że w dacie wyrokowania Sądu organ nie pozostawał w bezczynności wydając w dniu 16 kwietnia 2014 r. stosowny akt uznać należy, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna, bowiem wydanie rozstrzygnięcia zobowiązującego Ministra Infrastruktury i Rozwoju do rozpoznania wniosku o podjęcie postępowania stało się bezprzedmiotowe. Zatem należało orzec o umorzeniu postępowania sądowego. Jednocześnie zauważyć należy, że w dacie wniesienia przedmiotowej skargi tj. w dniu 17 marca 2014 r. wniosek o o podjęcie postępowania nie był jeszcze rozstrzygnięty, co oznacza, że organ pozostawał wówczas w bezczynności. W konsekwencji zachodzi konieczność rozstrzygnięcia, czy zaistniała bezczynność organu miała charakter rażący. Nawiązując do powyższych rozważań stwierdzić należy, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie zgodnie ze standardami wskazanymi w powołanych przepisach. Jeżeli tak nie jest, to występuje przypadek niezałatwienia sprawy w terminie, a więc pozostawanie przez organ w bezczynności. Zatem organ pozostaje w bezczynności, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa. Treść obowiązku płynącego z art. 35 § 1 kpa oznacza zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadania im właściwego biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości w postępowaniu. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zaistniała taka sytuacja, bowiem Minister nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa, tzn. nie wykonał obowiązku niezwłocznego załatwienia sprawy. Jednakże, w ocenie Sądu, pomimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy bezczynność organu -aczkolwiek naganna - nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Oceniając tę okoliczność należy mieć na uwadze, iż choć niewątpliwie organ przekroczył terminy ustawowe określone w kpa, to przekroczenie to jest nieznaczne. Z tego powodu Sąd uznał, iż działania organu nie cechuje tak poważny stopień naruszenia prawa aby uzasadniał stwierdzenie, iż zaistniała bezczynność ma charakter rażący. Ponadto, odnosząc się do zawartego w skardze wniosku skarżących o zobowiązanie organu do podjęcia zawieszonego postępowania w zakresie części działki ewidencyjnej nr 28 i załatwienia sprawy przez wydanie decyzji w tym zakresie, wyjaśnić trzeba, iż w przedmiotowym postępowaniu ze skargi na bezczynność organu Sąd bada jedynie czy nastąpiło przekroczenie ustawowych terminów rozpoznawania spraw administracyjnych. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej nie jest natomiast zasadność zawieszenia postępowania oraz zasadność odmowy jego podjęcia. Kwestie te podlegają badaniu w odrębnym postępowaniu. Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżących, złożonego na rozprawie sądowej, postanowienie z dnia 16 kwietnia 2014 r. o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania zostało zaskarżone w toku instancji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a.