I SAB/Wa 171/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ściganie i aresztowanie funkcjonariuszy Policji postanawia: odrzucić skargę. Z. S. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji (dalej jako "organ") w przedmiocie rozpoznania jego wniosków i pism o ściganie i aresztowanie funkcjonariuszy Policji Wydziału Skarg i Wniosków Biura Kontroli Komendy Głównej Policji oraz funkcjonariuszy Policji w Łodzi w sprawie nękania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, bowiem ma charakter sprawy karnej. Zgodnie bowiem z art. 190a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 2024 r. poz. 17 ze zm.), kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby dla niej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza jej prywatność, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego (§ 4). W przypadku natomiast, gdy organ Policji nie wszczął postępowania karnego lub odmówił jego wszczęcia skarżącemu przysługiwało zażalenie, o którym mowa w art. 459 i nast. ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 37 ze zm.). W tej sytuacji kwestia wszczęcia postępowania wyjaśniającego w tej sprawie należy do organów ścigania i sądów karnych, nie leży zaś w kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 15 maja 2024 r. sygn. akt III SAB/Łd 19/24 stwierdził swą niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę do rozpoznania i rozstrzygnięcia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kognicja sądów administracyjnych określona została w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści ww. przepisu wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i akty w nim wymienione (pkt 1-7) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 8-9). Jak wynika ze skargi złożonej w niniejszej sprawie, załączonego do niej pisma z 28 czerwca 2023 r. oraz pisma z 2 stycznia 2024 r. i kolejnych pism znajdujących się w aktach administracyjnych, skarżący zarzuca organowi bezczynność w przedmiocie rozpoznania wnoszonych przez niego pism/skarg na nieprawidłowe działanie Policji Wydziału Skarg i Wniosków Biura Kontroli Komendy Głównej Policji oraz funkcjonariusza Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi w sprawie dotyczącej nękania. Zauważyć jednak trzeba, że skargi takie nie są załatwiane w formie decyzji administracyjnej, bądź też postanowienia, czy innego aktu. Załatwiane są one natomiast w trybie skargowym, uregulowanym w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), powoływanej dalej jako "K.p.a.", zatytułowanego "Skargi i wnioski". Czynności podejmowane przez organy administracji w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne K.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi w tym trybie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Kodeks postępowania administracyjnego nie narzuca organom formy w jakiej może nastąpić załatwienia skargi złożonej w opisywanym trybie. Stanowi jednak, że sprawa ma być załatwiona bez zbędnej zwłoki, a skarżącego zawiadamia się o sposobie załatwienia skargi (art. 237 K.p.a.). Oznacza to, że podejmowane w trybie 237 K.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. W postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie rozstrzyga się bowiem sprawy administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia skargi. Zatem czynności podejmowane w tym trybie przez organy administracji samorządowej nie są rozstrzygnięciami, o których mowa w cytowanym art. 3 § 2 p.p.s.a. Jak słusznie zauważył również organ w odpowiedzi na skargę samo ewentualne ściganie i ukaranie funkcjonariuszy Policji, o które wnioskuje skarżący, należy do właściwości organów ścigania i sądów karnych, nie zaś do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z art. 190a § 1 ustawy - Kodeks karny, kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza jej prywatność, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 następuje na wniosek pokrzywdzonego (§ 4). W przypadku gdy organ policji nie wszczął postępowania karnego lub odmówił wszczęcia takiego postępowania skarżącemu przysługiwało zażalenie, o którym mowa w art. 459 i następnych ustawy - Kodeks postępowania karnego. Na marginesie jedynie wskazać należy, że w aktach nadesłanych przez organ znajduje się pismo Komendy Głównej Policji z 10 stycznia 2024 r. L.dz. Is-324/46/24/RG, którym pismo skarżącego z 2 stycznia 2024 r. przekazane zostało według właściwości do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, celem nadania mu stosownego biegu. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.