I SAB/Wa 172/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie zbycia nieruchomości postanawia odrzucić skargę. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie, jak to określił znacznej przewlekłości postępowania w sprawie zakończenia działań związanych z postępowaniem administracyjnym dotyczącym odzyskania nieruchomości położonej przy Al. [...] w W. Wskazał, że wniosek w powyższej sprawie został złożony w dniu [...] października 2000 r., stosowne uchwały podjęte zostały przez Radę Gminy [...] w dniu [...] maja 2001 r., Zarząd Gminy [...] w dniu [...] października 2002 r. Po przekazaniu w dniu [...] marca 2003 r. akt sprawy przez Urząd [...] do Urzędu W. mimo szeregu wystosowanych przez skarżącego pism nie otrzymał odpowiedzi. Również kolejne skargi wystosowane do Prezydenta W. w dniu [...] listopada 2004 r. i w dniu [...]stycznia 2005 r. pozostały bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Podano, że w dniu [...] października 2000 r. spadkobiercy J. S., poprzedniej właścicielki nieruchomości położonej przy ul. [...] złożyli wniosek o przeznaczenie tej nieruchomości do sprzedaży i o uwzględnienie ich praw wynikających z pierwszeństwa nabycia w trybie art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Rada Gminy [...] udzieliwszy w trybie uchwały zgody na zbycie tej nieruchomości powierzyła wykonanie uchwały Zarządowi, który również wyraził zgodę na sprzedaż nieruchomości w drodze bezprzetargowej na rzecz spadkobierców, ustalił cenę sprzedaży gruntu, cenę budynków i innych urządzeń, udzielił bonifikaty od ceny sprzedaży gruntu. W dniach [...] października 2002 r. do [...] listopada 2002 r. w siedzibie urzędu wywieszono wykaz nieruchomości, jednocześnie w dniu [...] listopada 2002 r. w prasie zamieszczono informacje o wywieszeniu wykazu. Spadkobiercy poprzedniej właścicielki nie złożyli wniosku o nabycie nieruchomości ani oświadczenia, że wyrażają zgodę na ustaloną cenę w okresie sześciu tygodni od dnia wywieszenia wykazu. Z uwagi na wejście w życie uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości m. st. Warszawy oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 119, poz. 2927) utraciła moc uchwała Rady byłej Gminy [...] z dnia [...] marca 1998 r. nr [...] w sprawie bonifikaty przy sprzedaży nieruchomości w drodze pierwszeństwa na rzecz poprzednich właścicieli lub ich następców prawnych, będąca podstawą uchwały z dnia [...] października 2002 r. nr [...] Zarządu byłej Gminy [...], przez co nie może dojść do sprzedaży nieruchomości położonej przy Al. [...] w drodze bezprzetargowej na rzecz spadkobierców poprzedniej właścicielki nieruchomości. Ponadto wskazano, że w sądzie rejonowym prowadzone jest postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia tej nieruchomości, zainicjowane przez osobę użytkującą budynek, który wzniesiono na nieruchomości w 1946 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę, postępowanie to nie zostało dotychczas zakończone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny jest władny do podejmowania określonych czynności w ramach przyznanej mu przez prawo właściwości. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Przedmiotem skargi J. S. jest przewlekłość w działaniu organów administracji powodująca niemożność realizacji przez niego i pozostałych spadkobierców J. S. prawa pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości stanowiącej własność komunalną, wynikającego z art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż w przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich nabyciu, z zastrzeżeniem art. 216 a, przysługuje osobie, która jest poprzednim właścicielem zbywanej nieruchomości pozbawionym prawa własności tej nieruchomości przed dniem 5 grudnia 1990 r. albo jego spadkobiercą, jeżeli złoży wniosek o nabycie przed upływem terminu określonego w wykazie, o którym mowa w art. 35 ust. 1; termin złożenia wniosku nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia wywieszenia wykazu (art. 34 ust. 1 pkt 2). Wskazać należy, że przewidziany przez ustawę tryb nabycia nieruchomości nie stanowi żadnej z form działalności administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w konsekwencji więc w tego rodzaju sprawie nie przysługuje skarga na bezczynność organu o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy. Żądanie skarżącego ma charakter cywilnoprawny i nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Z tych względów Sąd uznał, że rozpoznanie skargi J. S. nie należy do właściwości sądu administracyjnego i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, postanowił jak w sentencji.