I SAB/Wa 173/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na działalność Kierownika Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. postanawia odrzucić skargę. W dniu 21 lipca 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo W. K. z dnia 20 lipca 2005 r. zatytułowane "zażalenie na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.". W. K. wskazał w tym piśmie, że bez reakcji pozostają jego zażalenia z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], oraz z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], na pisma Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] czerwca 2005 r., sygn. [...], oraz z dnia [...] lipca 2005 r. sygn.[...]. Skarżący zarzucił nieprawidłowości związane z wypłatą zasiłku wyrównawczego, podał również, że prowadził korespondencję z Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej w B. wobec, jego zdaniem, zalegania z wypłatą jednej raty tego zasiłku, który wypłacany jest coraz później jak również z uwagi na błędne interpretowanie przez organ do której renty ten zasiłek jest wypłacany. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o umorzenie postępowania sądowego wskazując, że w dniu 18 lipca 2005 r. wystosowało do W. K. pismo z zapytaniem, czy pisma z dnia 6 czerwca 2005 r. i z dnia 12 lipca 2005 r. (tytułowane zażaleniami) należy traktować jako skargę na działalność Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. W odpowiedzi W. K. przesłał w dniu 26 lipca 2005 r. pismo w którym jednoznacznie wskazał, że wymienione w zapytaniu organu pisma należy traktować jako skargę na działalność Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. uznało swoją niewłaściwość do rozpoznania sprawy i na zasadzie art. 65 § 1 kpa w związku z art. 229 pkt 3 kpa przekazało sprawę do rozpatrzenia Radzie Miasta i Gminy B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że przedmiotem skargi nie jest żaden z aktów czy też czynności z zakresu administracji publicznej wymienionych powyżej, jak również bezczynność organu w przypadkach wymienionych w powołanym przepisie. Złożona przez W. K. skarga, dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w rozpatrzeniu zażalenia na działalność Kierownika Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., a złożone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie jest w istocie skargą obywatelską na nienależyte wykonywanie zadań przez organy samorządu terytorialnego działające w ramach administracji publicznej. Skarga obywatelska powinna być rozpatrywana w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków w rozumieniu działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego przez właściwy organ w rozumieniu art. 229 kpa. Na jej załatwienie, jak również na bezczynność w jej załatwieniu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z tych względów Sąd uznając, że rozpoznanie skargi W. K. nie należy do właściwości sądu administracyjnego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.