I SAB/Wa 173/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie WSA Monika Nowicka (spr.) Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Ministra Infrastruktury na rzecz J. R. kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SAB/Wa 173/08 UZASADNIENIE W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2008 r. ( data nadania pisma w urzędzie pocztowym) J. R. zarzucił Ministrowi Infrastruktury bezczynność w rozpoznaniu jego zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu 1 kwietnia 2008 r. ( data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniósł wspomniane wyżej zażalenie na postanowienie Wojewody [...] odmawiające wydania zaświadczenia. Zażalenie J. R. zostało przekazane przez [...] Urząd Wojewódzki w K. do Ministerstwa Infrastruktury przy piśmie z dnia 13 sierpnia 2008 r. i wpłynęło do Ministerstwa z dniem 18 sierpnia 2008 r. ( zatem, nawiasem mówiąc, po wniesieniu do Sądu przedmiotowej skargi na bezczynność ). W dniu [...] września 2008 r. za numerem [...] Minister Infrastruktury wydał postanowienie, w którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...]. Postanowienie to zostało wysłane do skarżącego na adres podany przez niego zarówno we wniosku jak i w zażaleniu i powróciło do organu jako przesyłka awizowana i niepojęta w terminie. Dodatkowo, na żądanie strony, organ przesłał jej - na nowy adres - kopię w/w postanowienia ( przy piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. ). Uzupełniająco należy wskazać, że skarżący pismem z dnia 5 grudnia 2008 r. cofnął skargę a następnie w piśmie z dnia 9 stycznia 2009 r. skargę jednak podtrzymał. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podnosząc, że przekazanie zażalenia do Ministerstwa przez Urząd Wojewódzki nastąpiło z opóźnieniem z winy pracownika Urzędu Wojewódzkiego, w stosunku do którego zostały wyciągnięte konsekwencje służbowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie ze skargi na bezczynność organu decydujące znaczenie ma stan sprawy z chwili orzekania przez Sąd. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że ponieważ w dniu [...] września 2008 r. Minister Infrastruktury rozpoznał zażalenie skarżącego poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, to tym samym organ ten – w dacie orzekania przez Sąd - nie był już bezczynny. Skutkowało to uznaniem, że rozstrzyganie o zasadności niniejszej skargi stało się bezprzedmiotowe, co prowadziło do umorzenia postępowania sądowego ( vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 ). Podnieść w tym miejscu wypada, że postanowienie Ministra Infrastruktury zostało wysłane do strony na adres podany przez nią we wniosku i w zażaleniu. Sąd na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. dopuścił z urzędu dowód z akt sprawy I SO/Wa 20/08 tutejszego Sądu z wniosku J. R. o nałożenie grzywny na Ministra Infrastruktury, w których znajduje się zwrotny dowód doręczenia skarżącemu wspomnianego wyżej postanowienia na adres podany przez niego organowi. Powyższe wskazuje zatem, że przedmiotowe postanowienie weszło do obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 41 k.p.a. w toku postępowania strona ma obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaś zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - z mocy przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 154, poz. 1270 ze zm. ) - orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach oparte zostało na przepisie art. 201 § 1 w związku z art. 54 § 3 cytowanej wyżej ustawy procesowej.