I SAB/Wa 174/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. i A. N. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania postanawia odrzucić skargę A. N. Pismem z 15 kwietnia 2019 r. P. D. i A. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...], w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, położoną w [...] przy ul. [...], stanowiącą dz. ew. [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2. Skarżący wskazali, że zwrócili się do Wojewody [...] o wyznaczenie Prezydentowi [...] wiążącego terminu dla załatwienia sprawy. Wojewoda postanowieniem z [...] października 2018 r., nr [...], uznał ich zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi dwumiesięczny termin do zakończenia sprawy, który również nie został dotrzymany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) w brzemieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku skargi na bezczynność, przed jej wniesieniem do Sądu strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), w brzemieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, powoływanej dalej jako "k.p.a.", zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. W przypadku skargi na bezczynność środek zaskarżenia wyczerpać musi każdy ze skarżących. W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony przez skarżącego A. N.. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby skarżący A.N. skierował zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta [...]. W aktach sprawy znajduję się jedynie zażalenie z [...] maja 2018 r., na niezałatwienie sprawy w przepisanym terminie przez Prezydenta, skierowane do Wojewody [...], które wniósł wyłącznie skarżący P.D.. Wojewoda [...] rozpoznał zażalenie P. D. postanowieniem z [...] października 2018 r., nr [...]. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, aby P. D. wniósł przedmiotowe zażalenie również w imieniu A. N.. W konsekwencji niewyczerpanie przez skarżącego A. N. środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi, skutkuje niedopuszczalnością jego skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Jednocześnie wskazać należy, że skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie została skutecznie wniesiona przez skarżącego P. D. i nienależnego od niniejszego postanowienia wydanie zostanie osobne rozstrzygnięcie w sprawie jego skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.