I SAB/Wa 178/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi A. D. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o wypłatę odszkodowania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz A. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. A. D. pismem z 18 marca 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] marca 2013 r. o ustalenie odszkodowania w trybie art. 160 § 4 k.p.a. za szkodę spowodowaną wydaniem z rażącym naruszeniem prawa przez Ministerstwo Gospodarki Komunalnej decyzji z [...] maja 1991 r., utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydenta [...] z [...] marca 1950 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...] Podnosiła ona, że obecnie zawisłe przed Ministrem postepowanie w sprawie odszkodowania, jest kontynuacja postępowania zapoczątkowanego jeszcze w roku 1998, złożonym w tym względzie przez nieżyjącą już H.W. wnioskiem. Uprzednio bowiem wydana w tym przedmiocie negatywna dla stron decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] sierpnia 2000 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności przez Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] lutego 2013 r. Skarżąca wskazywała przy tym, że wniosek o odszkodowanie z [...] marca 2013 r., w stosunku do wniosku H.W., został w dniu [...] kwietnia 2013 r. rozszerzony o żądanie przyznania także odszkodowania z tytułu szkody wywołanej sprzedażą przez Skarb Państwa lokalu nr [...], położonego w budynku posadowionym na gruncie przy ul. [...]. W kontekście zwłoki organu w załatwieniu sprawy, wskazywała na niedotrzymanie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju dodatkowego terminu zakończenia postępowania, wyznaczonego przez organ w trybie art. 36 k.p.a. na dzień 31 listopada 2013 r., jak również bezskuteczność wezwań do wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, informując jednocześnie o przygotowanym projekcie rozstrzygnięcie. W dniu 25 września 2014 r. do Sądu wpłynął odpis decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] września 20014 r. nr [...], wydanej w sprawie, w której skarżąca zarzucała organowi zwłokę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. skarga A. D. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zaskarżenie do sądu administracyjnego bezczynności organu administracji publicznej lub przewlekłego prowadzenia przez ten organ postępowania jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy na organie ciąży prawny obowiązek rozstrzygnięcia w ramach określonej procedury administracyjnej konkretnej indywidualnej sprawy, poprzez wydanie decyzji, postanowienia, podjęcie innych aktów i czynności, czy wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne w ramach postępowania wywołanego skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania dotyczy jedynie stanu zwłoki zaistniałego w ściśle określonych kategoriach spraw wymienionych art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy. Tymczasem w niniejszej sprawie zarzut bezczynności dotyczył stanu zwłoki jakiego miał się dopuścić Minister przy rozpoznawaniu wniosku o ustalenie w trybie art. 160 § 4 i 5 k.p.a. odszkodowania za szkodę wynikłą z bezprawnie wydanej decyzji. Tego rodzaju sprawy, nie podlegają jednak w aktualnie obowiązującym stanie prawnym rozstrzyganiu w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji publicznej. Roszczenia o naprawienie szkody powstałej na skutek wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności są bowiem roszczeniami cywilnymi, które począwszy od dnia 1 września 2004 r. tj. od wejściu w życie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 162, poz. 1692), uchylającej m.in. art. 160 k.p.a., rozpoznawane są wyłącznie w postępowaniu przed sądami powszechnymi. Wprawdzie do roku 2011 w judykaturze istniały rozbieżności co do trybu (właściwej drogi) dochodzenia roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej wydaniem wadliwej decyzji administracyjnej, jaki po wejściu w życie powyższej ustawy należy stosować, to jednak w chwili obecnej kwestia ta nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Usunęła je bowiem uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sadu Najwyższego z dnia 31 marca 2011 r. sygn. akt III CZP 112/10 (OSNC z 2011 r., nr 7-8, poz. 75), w uzasadnieniu której wprost stwierdzono, że przepis art. 5 ustawy zmieniającej - wedle którego do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy wymienionych tamże przepisów Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania administracyjnego, w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy - nie dotyczył art. 160 § 4 i 5 k.p.a., który regulował zagadnienie właściwości w sprawach odszkodowania za szkodę wynikłą z nieważnej decyzji. W tej materii natomiast należy uwzględnić ogólne procesowe reguły intertemporalne. Odwołując się zaś do podstawowej w dziedzinie prawa procesowego reguły bezpośredniego stosowania nowego prawa, Sąd Najwyższy wywiódł, że od dnia wejścia w życie powyższej ustawy, właściwe do dochodzenia odszkodowania za szkodę wyrządzoną wadliwą decyzją administracyjną podjętą przed tym dniem jest - bez względu na dzień wydania ostatecznej decyzji nadzorczej - tylko postępowanie przed sądami powszechnymi. Jeśli zatem skarga na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) może dotyczyć jedynie spraw, w których organ jest władny oraz zobowiązany do zajęcia stanowiska w formie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a w sprawie objętej żądaniem zgłoszonym w dniu 5 marca 2013 r.. m.in. Przez A. D., taki obowiązek na nim nie ciążył, to wniesiona obecnie przez ww. skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju, jakiej miał się dopuścić przy rozpoznawaniu tego żądania, jest niedopuszczalna podlegać musi odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo po postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.