I SAB/Wa 183/14

PostanowienieWSA w Warszawie2014-10-01

Skład orzekający: Elżbieta Sobielarska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji jest dopuszczalna, jeśli strona skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 37 § 1 Kpa?
Ratio decidendi
Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest niedopuszczalna, jeśli strona skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 37 § 1 Kpa. Wyczerpanie środków zaskarżenia, w tym wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w przypadku przewlekłości, jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
Stan faktyczny
Grupa osób wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd wezwał skarżących do przedłożenia dokumentu potwierdzającego wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 37 § 1 Kpa. Skarżący nie spełnili tego wymogu, a pismo skierowane do Prezesa Rady Ministrów nie było wystarczające. W związku z tym sąd uznał skargę za niedopuszczalną.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. O., G. S., S. S., L. S., J. D., K. S., L. S. i B. G. na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. H. O., działając w imieniu własnym oraz G. S., S. S., L. S., J. D., K. S., L. S. i B. G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju postępowania w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] października 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] marca 1968 r. Zarządzeniami z dnia 12 maja 2014 r. i z dnia 8 sierpnia 2014 r. H. O. (występująca w imieniu własnym oraz pozostałych skarżących) została wezwana do przesłania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – oryginału bądź poświadczonego za zgodność z oryginałem dokumentu, z którego wynika, że skarżący przed wystąpieniem do Sądu wezwali Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 37 § 1 Kpa. W wezwaniach zaznaczono, że pismo z dnia 11 lutego 2014 r. skierowane do Prezesa Rady Ministrów wymogu wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia nie spełnia. Przedmiotowe wezwania skutecznie doręczone stronie odpowiednio 22 maja 2014 r. i 22 sierpnia 2014 r. zostały pozostawione bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa, stronom przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. Jak wynika z akt sprawy, skarżący przed wystąpieniem do Sądu ze skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie wezwali (na piśmie) Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 37 § 1 Kpa. Pismo z dnia 11 lutego 2014 r. skierowane do Prezesa Rady Ministrów wymogu wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia nie spełnia, gdyż – jak zaznaczyli sami skarżący w treści skargi – zostało ono wniesione w trybie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego i skierowane do Prezesa Rady Ministrów (art. 229 pkt 8 Kpa). W związku z powyższym skarga z dnia 17 marca 2014 r., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. Na marginesie wyjaśnienia wymaga, że z uwagi na fakt, iż skarga z dnia 17 marca 2014 r. na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju postępowania nie została skutecznie wniesiona, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących z dnia 26 maja 2014 r. o zawieszenie postępowania sądowego. Ustalenie spadkobierców L. Z. nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie Sądu, gdyż niezmiennym pozostanie, iż ich poprzedniczka prawna (L. Z.) nie wyczerpała trybu określonego w art. 37 Kpa.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło