I SAB/Wa 185/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie niewydania decyzji o przyznaniu odszkodowania za nieruchomość postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić G. K. wpis sądowy w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). G. K. w dniu 18 października 2004 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie niewydania decyzji o przyznaniu odszkodowania za nieruchomość. Wezwaniem z dnia 12 stycznia 2005 r. Sąd zobowiązał skarżącego do wskazania, czy w związku ze skargą na bezczynność, o której mowa wyżej strona składała zażalenie do organu wyższego stopnia, na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Pismem z dnia 25 stycznia 2005 r. G. K. poinformował Sąd, iż nie wnosił zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Należy stwierdzić, że G. K. wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta W., nie składając wcześniej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (organu wyższego stopnia) - w trybie art. 37 § 1 powołanego wyżej przepisu - zażalenia na niezałatwienie (przez Prezydenta W.) sprawy w terminie. Skarżący nie wyczerpał zatem środka zaskarżenia przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a powołanej wyżej ustawy orzekł, jak w sentencji.