I SAB/Wa 190/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o zapewnienie transportu do placówki oświatowej oddala skargę. W dniu 11 sierpnia 2009 roku wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga R. S. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w sprawie dotyczącej zapewnienia jego niepełnosprawnemu dziecku M. S. transportu do szkoły. Skarżący R. S. wniósł również o stwierdzenie zasadności obliczania odległości między szkołą a domem przez Burmistrza [...] M., stwierdzenia zasadności ustalenia przez Burmistrza godzin przebywania dziecka w placówce, zapłatę kwot wskazanych w skardze oraz o przeprowadzenie kontroli przewozu dzieci niepełnosprawnych do placówek szkolnych w W. W skardze podniesiono, że Gmina M. do dnia 31 grudnia 2008 roku opłacała skarżącemu tzw. ryczałt czyli zwrot kosztów transportu dziecka do przedszkola. Ilość kilometrów między przedszkolem a domem mnożona była przez cztery kursy. Od dnia 3 stycznia 2009 roku Gmina M. zmieniła koszt ryczałtu wyliczając tylko odległość między domem a szkołą i szkołą a domem. W dniu 29 grudnia 2008 roku skarżący złożył pismo informujące, iż od stycznia 2099 roku rezygnuje z dowożenia dziecka własnym środkiem transportu. Do dnia dzisiejszego transport ten nie został przez gminę zapewniony, dlatego skarżący domaga się zapłaty za dowóz dziecka własnym środkiem transportu. Stwierdził również w skardze, że sposób i wysokość wyliczenia należnego mu zwrotu kosztów dojazdu jest dla niego nie do przyjęcia. Wskazał, również na występujące jego zdaniem nieprawidłowości w nadzorze nad podmiotami wykonującymi przewozy dzieci oraz poskarżył się na sposób pracy urzędników gminy. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi ewentualnie o odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Rozpatrując skargę na bezczynność Sąd ogranicza się do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 lipca 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm. dalej p.p.s.a.) oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zdaniem sądu skargę na bezczynność organu należy uznać za dopuszczalną. Przed wniesienia skargi do sądu na bezczynność organu zgodnie z art. 154 p.p.s.a. należy wnieść zażalenie. Zażalenie to winno być skierowane do organu wyższej instancji. Ten warunek zdaniem sądu został zachowany, gdyż przed wniesieniem skargi skarżący złożył skargę do Wydziału Skarg i Wniosków Urzędu Prezydenta W. na nie załatwienie kwestii dojazdów syna do placówki szkolnej. Nie ma przy tym znaczenia skierowanie zażalenia do organu niewłaściwego, gdyż samo wniesienie tego zażalenia jest warunkiem do skutecznego wniesienia skargi do sądu. Przechodząc natomiast do oceny skargi to wskazać należy, iż bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy nie załatwia on sprawy w terminach wskazanych w art. 35 § 1-3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ani nie wykonuje czynności o których mowa w art. 36. Zgodnie z powołanymi przepisami załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O bezczynności organu administracji publicznej możemy mówić także, gdy organ w ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie. a wstępie wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu administracji publicznej do podjęcia działań, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 149 tej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie, decydujące znaczenie ma okoliczność, czy faktycznie Prezydent W. pozostaje w bezczynności w zakresie sprawy przywołanej w niniejszej skardze w momencie orzekania przez sąd. Na gruncie rozpatrywanej sprawy nie można uczynić organowi tego zarzutu, bowiem na moment zamknięcia rozprawy M. S. miał zapewniony dowóz do specjalnego ośrodka wychowawczego przy ul. [...] w W. Wynika to z pisma organu z dnia 10 września 2009 roku znajdującego się w aktach sprawy. Tym samym Prezydent W. wypełnił obowiązek określony w art. 17 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty. Sąd nie może się natomiast w tym postępowaniu zająć się pozostałymi wnioskami wskazanymi w skardze, gdyż w postępowaniu dotyczącym skargi na bezczynność sąd zajmuje się tylko czy organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu wniosku i w przypadku stwierdzenia bezczynności zobowiązuje organ do podjęcia określonych działań. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).