I SAB/Wa 192/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. W. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 192/12 w sprawie ze skargi P. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o zasiłek celowy postanawia: uzupełnić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r., poprzez dodanie pkt 2 sentencji w brzmieniu: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postępowania przed sądem I instancji, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy); łącznie kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). P. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Na skutek postanowienia referendarza sądowego z dnia 2 lipca 2012 r., przyznającego prawo pomocy skarżącej P. P., Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła jej pełnomocnika z urzędu to jest radcę prawnego P. W. Postanowieniem z dnia 20 września 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. P. Pismem z dnia 3 października 2012 r., radca prawny P. W. skierował do Sądu wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 20 września 2012 r. o odrzuceniu skargi poprzez zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczył, że pomoc prawna udzielona przez niego skarżącej nie została w całości lub w części opłacona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek na wstępie stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponadto stosownie do § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W niniejszej sprawie ustanowiony pełnomocnik podejmował czynności do dnia wydania przez Sąd postanowienia z dnia 20 września 2012 r., m. in. zapoznał się z aktami sprawy w dniach 17 i 26 września 2012 r. Powyższe uzasadnia uwzględnienie jego wniosku i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w wysokości 240 zł oraz kwoty 23 % podatku VAT w wysokości 55,20 zł. Mając na uwadze powyższe na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.