I SAB/Wa 195/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Maria Tarnowska Protokolant Anna Traczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania odwołania 1. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do rozpoznania odwołania skarżącego P. G. z dnia 28 maja 2009 r. w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego P. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący P. G. w skardze na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniósł o zobowiązanie tego organu do rozpoznania złożonego przez niego odwołania od decyzji Zarządu Województwa [...] - w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż uchwałą Zarządu Województwa [...] z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] (niepublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]) - kilkukrotnie modyfikowaną kolejnymi uchwałami zmieniającymi Zarządu Województwa [...] (również niepublikowanymi w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]) - zatwierdzono do realizacji w roku akademickim 2008/2009 projekt własny Samorządu Województwa [...] - " [...] Stypendium Doktoranckie" realizowany jako część Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego - Działanie [...]". Integralną część w/w uchwały Zarządu Województwa [...] z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] ze zmianami, ujętą w formie jej załącznika nr 2, stanowi regulamin rekrutacji, warunków oraz trybu przyznawania stypendiów dla najlepszych absolwentów szkół wyższych kontynuujących naukę na studiach doktoranckich z zakresu nauk i dziedzin naukowych przyczyniających się do rozwoju strategicznych obszarów Województwa [...]. Regulamin ten, jako część w/w uchwały, również nie został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Skarżący w roku akademickim 2008/2009 był słuchaczem dziennych studiów doktoranckich na Wydziale [...] Uniwersytetu [...], a tym samym pozostawał adresatem uchwały. Skarżący podał, że o realizacji projektu "[...] Stypendium Doktoranckie" ogłoszono min. na stronach internetowych Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] podając, że termin składania wniosków upływa w dniu 11 maja 2009 r. Skarżący złożył stosowny wniosek wraz z załącznikami bezpośrednio w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] w dniu 8 maja 2009 r. Wniosek skarżącego oceniono pozytywnie pod względem formalnym, w związku z czym został on poddany ocenie merytorycznej (§ 5 i nast. w/w regulaminu). Uchwałami z [...] maja 2009 r. nr [...] oraz z [...] maja 2009 r. nr [...] Zarząd Województwa [...] powołał komisje, które dokonywały oceny merytorycznej wniosków, w tym wniosku skarżącego. Komisje zakończyły pracę w dniu 22 maja 2009 r. Następnie Zarząd Województwa [...] podjął [...] maja 2009 r. uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia listy rankingowej oraz przyznania stypendiów dla doktorantów w ramach projektu własnego Samorządu Województwa [...] - " [...] Stypendium Doktoranckie", realizowanego w ramach [...]. Działania 2.6 "Regionalne Strategie Informacyjne i transfer wiedzy". W ocenie skarżącego uchwała z [...] maja 2009 r. stanowi z punktu widzenia klasyfikacji prawnych form działania administracji (pod względem materialnym) decyzję administracyjną - wydaną na podstawie art. 26 ust. 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.) tyle, że "wybrakowaną" formalnie. Skarżący pismem z 28 maja 2009 r., złożonym bezpośrednio w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] 29 maja 2009 r., zaskarżył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. - będącą jego zdaniem decyzją administracyjną - uchwałę Zarządu Województwa [...] z [...] maja 2009 r., przy czym ze względu na niejednoznaczność oceny w zakresie tego, czy decyzja została tylko wydana, czy też wydana i skutecznie doręczona (w sposób zgodny z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego), skarżący sformułował w swoim podaniu dwa żądania - pierwsze dotyczące rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji w trybie art. 138 k.p.a. oraz drugie dotyczące rozpatrzenia przez SKO zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy przez Zarząd Województwa [...] w terminie (art. 37 k.p.a.). Skarżący wskazał, że pismem z 24 lipca 2009 r., SKO powiadomiło skarżącego, iż w jego sprawie - zainicjowanej wnioskiem z 8 maja 2009 r. o przyznanie stypendium w ramach projektu " [...] Stypendium Doktoranckie" - nie zostało wszczęte ogólne postępowanie administracyjne. Jednocześnie SKO, w sposób niezrozumiały dla skarżącego i niepoparty żadną merytoryczną argumentacją, zakwalifikowało sprawę skarżącego do kategorii skarg powszechnych (art. 227 kpa) informując zarazem, że właściwym do rozpoznania skargi w tym przypadku jest Sejmik Województwa [...]. Wraz z powyższym pismem z 24 lipca 2009 r. SKO zwróciło skarżącemu (w oryginałach) niekompletną dokumentację zgromadzoną w jego sprawie. W dalszych rozważaniach uzasadnienia skargi skarżący poddał analizie podstawy prawne Zintegrowanego Programu Rozwoju Regionalnego, dopuszczalność drogi jurysdykacyjnego postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących dofinansowania na gruncie ustawy o Narodowym Planie Rozwoju. Skarżący wskazał, że skoro jego wniosek z 8 maja 2009 r. jest wnioskiem, o którym mowa w art. 26 ust. 1 tej ustawy, to załatwienie tego wniosku powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącego uchylanie się przez Zarząd Województwa [...] oraz SKO od wydania i doręczenia skarżącemu decyzji w niniejszej sprawie stanowi o bezczynności tych organów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że zarzut bezczynności jest nieuzasadniony, gdyż złożone alternatywnie żądanie skarżącego zostało szczegółowo przeanalizowane i pouczono go o możliwości złożenia skargi do Sejmiku Województwa [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu, lub nie podjął skutecznej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w zakreślonym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli bezsprzecznie w odniesieniu do decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji. Należy zauważyć, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich przyczyn określone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte lub czynność nie została wykonana, a w szczególności, czy bezczynność była wynikiem zawinionej lub niezawinionej opieszałości organu, czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że dany akt administracyjny, czynność w ogóle nie powinien zostać wydany, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżący złożył - za pośrednictwem Zarządu Województwa [...] (data wpływu do kancelarii ogólnej 29 maja 2009 r.) - pismo, nazwane odwołaniem od decyzji (zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie) - adresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Pismo to wraz z aktami sprawy zostało przez Zarząd Województwa [...] przekazane do organu II instancji do załatwienia zgodnie z właściwością, przy czym w ostatnim zdaniu pisma przekazującego (z 5 czerwca 2009 r.) organ ten zajął stanowisko, że sprawa objęta zaskarżeniem nie jest indywidualną sprawą z zakresu administracji publicznej podlegającą przepisom kpa, a związku z tym nie podlega właściwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organ II instancji nie rozpatrzył przekazanego mu odwołania, lecz błędnie zakwalifikował pismo jako skargę powszechną, uregulowaną w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221 - 256 kpa). Zaznaczyć trzeba, że pomimo iż w odwołaniu zawarte było także zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, co mogło wskazywać na wzajemną sprzeczność środków prawnych, to jednakże bezspornym jest, że odwołanie zostało złożone, a przedmiotem skargi jest bezczynność organu w nie rozpoznaniu tego odwołania. Wprawdzie Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że uchwała Zarządu Województwa [...] z [...] maja 2009 r. w sprawie zatwierdzenia listy rankingowej jest "wybrakowaną" decyzją administracyjną, lecz nie oznacza to, że akceptuje działanie organu II instancji. Zważyć należy, że złożenie odwołania od czynności prawnej bądź innego aktu nie będącego decyzją administracyjną nie upoważnia organu odwoławczego do zwrotu pisma skarżącego i zakwalifikowania pisma wbrew woli jego autora jako skargę powszechną. Dodać trzeba, że zaskarżona w odwołaniu czynność prawna nie została wydana na podstawie przepisów kpa lub prawidłowo zastosowanych przepisów odrębnych normujących rozpatrywanie indywidualnych spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu jest to czynność prawna w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, będąca dopełnieniem uchwały z 21 kwietnia 2009 r. i jej wykonaniem. Z powyższej przyczyny organ odwoławczy powinien rozważyć wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 134 kpa o niedopuszczalności odwołania (por. wyrok NSA z 7 lipca 1992 r., sygn. akt S.A./Gd 746/92, OSA 1993 r., z. 2, poz. 48 z aprobującą glosą Barbary Adamiak - OSP 1993 ,z. 9, poz. 178). Skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. tego nie uczyniło, to oznacza, że nie zakończyło postępowania w sprawie, a więc pozostaje ono w bezczynności. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.