I SAB/Wa 195/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent stażysta Ewa Czarnota po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi S. H., L. W., D. H., A. H., Z. H. i R. H. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących S. H., L. W., D. H., A. H., Z. H. i R. H. solidarnie kwotę 202 (dwieście dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 29 czerwca 2010 r. (data prezentaty) S. H., L. W., D. H., A. H., Z. H. i R. H. wnieśli skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania ich wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] - w którym zawiesił on z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1992 r. nr [...]. W skardze wnosili o: 1) - stwierdzenie, że zostały naruszone przepisy o terminach sprawy [...], 2) - zobowiązanie Ministra Infrastruktury do wydania merytorycznego orzeczenia zgodnie z pismem z dnia 26 listopada 2009 r. oraz do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa. Minister Infrastruktury rozpoznał powyższy wniosek i postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2010 r. W odpowiedzi na zapytanie Sądu skarżący oświadczyli, że podtrzymują swoją skargę. Jednakże w związku z wydaniem przez Ministra Infrastruktury postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r. skarżący cofnęli skargę w zakresie punktu drugiego, wnosząc jedynie o stwierdzenie, że zostały naruszone przepisy o terminach załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tego aktu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze zaś pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Podkreślić należy, że w trybie wskazanego art. 149 sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego, a także nie może stwierdzić, że zostały naruszone przepisy o terminach załatwienia sprawy. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Tym samym jeżeli przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że Minister Infrastruktury rozpoznał wniosek skarżących i postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2010 r. W tej sytuacji uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.